Η Πηνελόπη και οι μνηστήρες

Σήμερα η Ferrari ανακοίνωσε και επίσημα αυτό που λίγο ή πολύ περίμεναν οι περισσότεροι: πως η θητεία του Sebastian Vettel στα κόκκινα θα λήξει στο τέλος της φετινής χρονιάς. Από την μια, είναι ένα άδοξο τέλος σε μια συνεργασία που ξεκίνησε με πολλά όνειρα το 2015, αλλά από την άλλη, σημαίνει πως πλέον η (διαχρονικά) πιο περιζήτητη θέση στο grid, είναι ανοιχτή – και οι ενδιαφερόμενοι πολλοί…

Αρχικά, μερικά λόγια για τον Vettel: από την στιγμή που ο ίδιος φρόντισε να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να χάσει τον τίτλο το 2018, παρά το πολύ καλό μονοθέσιο που παρήγαγαν στο Maranello, ήταν φυσικό και αναμενόμενο να υπάρξουν τριβές στην συνεργασία του με την Ferrari – τριβές οι οποίες οδήγησαν στο “πλέον δεν νιώθω πως έχουμε κοινό όραμα”. Αλλού στην ανακοίνωση λέγεται πως τα λεφτά δεν ήταν ποτέ το ζήτημα, και μάλλον ισχύει (παρά το γεγονός πως σε πλήρη αντίθεση με την απόδοση του στην πίστα, ο Γερμανός συνεχίζει να έχει κασέ τετράκις παγκόσμιου), αφού το πορτοφόλι της Ferrari και της Philip Morris είναι πολύ, πολύ βαθύ. Αλλού ήταν το θέμα: πως πλέον κουμάντο κάνει ο Leclerc, ο οποίος έχει κερδίσει ομάδα και οπαδούς με τρόπο εφάμιλλο του Gilles Villeneuve πολλές δεκαετίες πίσω – και άμα πέρσι κατάφερε να κερδίσει τον Seb παρά το “φρένο” που του έβαζε η ομάδα στους πρώτους αγώνες, μάλλον τα πράγματα θα γινόντουσαν ακόμα χειρότερα σε βάθος χρόνου…

Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν όμως, και κοιτάζοντας στο μέλλον, βλέπει κανείς σκηνικό εφάμιλλο της Οδύσσειας: στο κέντρο η Πηνελόπη, και γύρω γύρω οι μνηστήρες…

Lewis Hamilton

Τα είχαμε πει καλύτερα εδώ, και οι ίδιοι παράγοντες παραμένουν και τώρα: μπορεί πλέον η παρουσία της Mercedes στο grid να μην τίθεται εν αμφιβόλω (εκτός αν ο Ola Kallenius έχει διαφορετική άποψη), αλλά η αργοπορία που υπάρχει ήδη στην απόφαση του Hamilton δεν μειώνει τις πιθανότητες να ντυθεί στα κόκκινα.

Ούτε το οικονομικό φυσικά είναι θέμα, με την Philip Morris (το ΜίσιονΓουίνΝάου ντε) να καλύπτει παραδοσιακά από την εποχή του Schumacher μέρος των αμοιβών όποιου μεγάλου οδηγού περνάει από την Ferrari. Το ζήτημα είναι άλλο για τον Βρετανό, ο οποίος έχει να ζυγίσει κάποια πράγματα: η (όποια) επιθυμία του να οδηγήσει και να κερδίσει τίτλους και ρεκόρ με την Ferrari, υπερκαλύπτει το να έχει απέναντι του έναν νεαρό, ταλαντούχο και πεινασμένο οδηγό, ο οποίος μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα παραπάνω;


Carlos Sainz Jr.

Η ιστορία του γιου ενός από τους μεγαλύτερους ραλίστες όλων των εποχών είναι ενδεικτική του πόσο γρήγορα μεταβάλλονται τα πράγματα στον κόσμο της F1: στα μέσα του 2018, η ξαφνική αποχώρηση του Ricciardo προς την Renault όχι μόνο τον έβγαζε εκτός Γαλλικής ομάδας, αλλά για ένα διάστημα η παραμονή του στο σπορ ήταν κυριολεκτικά στον αέρα. Μετά την φυγή του Alonso για άλλες πολιτείες όμως, ήρθε μια ανέλπιστη θέση στην McLaren: και ο Ισπανός δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, πάιρνοντας την 6η θέση στο Πρωτάθλημα Οδηγών (δηλαδή best of the rest), μαζί με το πρώτο του πόντιουμ στην Βραζιλία.

Είναι μια επιλογή καλή σε ηλικία (γεννημένος το 1994), σε κόστος (ακόμα και αν διπλασιαστεί η αμοιβή του από τα 3.500.500$ που έχει λαμβάνειν τώρα), και η πορεία του στην McLaren ίσως δείχνει πως πλέον είναι έτοιμος να αναλάβει πόστο σε μεγάλη ομάδα, μια ευκαιρία που δεν του παρουσιάστηκε ποτέ στην Red Bull. Επίσης, θεωρείται ως προσιτός και easy going χαρακτήρας, κάτι που μπορεί να του προσθέσει πόντους – σε καμία περίπτωση η Scuderia δεν θα ήθελε επανάληψη των φετινών περιστατικών σε Ρωσία και Βραζιλία.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά όμως: η McLaren θα έχει από του χρόνου κινητήρες Mercedes, και εμφανίζεται στην καλύτερη θέση από όλες τις «μικρομεσαίες» ομάδες όσο αφορά την εκμετάλλευση του salary cap. Η σχέση του με τον Lando Norris είναι εξαιρετική, όπως και αυτή με την McLaren, όπως επίσης και η μια καλή σεζόν του ίσως να μην είναι ενδεικτική της μακροπρόθεσμης απόδοσης του. Είναι εύκολο να τα αφήσει όλα αυτά και να πάει στην κρεατομηχανή οδηγών που είναι η Ferrari, η οποία μπορεί να εμπιστευτεί την #2 θέση της σε έναν οδηγό με μόλις ένα πόντιουμ στο παλμαρέ του;

Daniel Ricciardo

Μια άλλη επιλογή είναι ο οδηγός ο οποίος αντικατέστησε τον Sainz στην Renault: έναν χρόνο μετά, η ούτως η άλλως γεμάτη ρίσκο μεταγραφή του στην Γαλλική εταιρεία φαίνεται να μην του βγαίνει, και ο ίδιος σίγουρα δεν θα έλεγε όχι στο ενδεχόμενο επιστροφής του σε μεγάλη ομάδα.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ατού του Αυστραλού: έχοντας βρεθεί σε ένα περιβάλλον πίεσης όπως αυτό της Red Bull (με ειδικά την σχέση του με τον Verstappen να βρίσκεται στο μικροσκόπιο των media), έχει το know how στην συμπεριφορά όντας διεκδικητής του τίτλου. Επίσης, πέρα από τις 7 νίκες και τις 3 pole position, θετικό ρόλο παίζει και η ιδιοσυγκρασία του Honey Badger – άμα κατάφερε να τα έχει καλά με τον Max Verstappen, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα με τον Leclerc.

Στην άλλη πλευρά του φεγγαριού όμως, τυχόν πρόσληψη του Daniel μπορεί να μπερδέψει ακόμα περισσότερο το status quo στο Maranello: είτε μιλάμε για τον Hamilton είτε για τον Sainz: η θέση τους μέσα στην ομάδα θα είναι ξεκάθαρη. Ο Ricciardo, από την άλλη, το πιο πιθανό είναι να βρίσκεται ως #1.5 στην Ferrari, δηλαδή στην ίδια κατάσταση από την οποία έφυγε στην RBR, με τον ίδιο να θεωρείται τυπικά ίσος με τον teammate του αλλά στην πράξη η εύνοια να βρίσκεται στην άλλη άκρη του γκαράζ. Συνεπώς, είναι η επιστροφή του σε ανταγωνιστικό μονοθέσιο αρκετή για να υπερκεράσει τις όποιες αμφιβολίες του για την ιεραρχία στο κόκκινο paddock;

Από εδώ και πέρα, μεταφερόμαστε από το πεδίο των «ρεαλιστικών επιλογών» σε αυτό των «όχι και τόσο ρεαλιστικών» – οποιαδήποτε από τις παρακάτω επιλογές θα αποτελεί πολύ μεγάλη έκπληξη.
Sergio Perez

Από την αρχή της hybrid era, κανένας οδηγός εκτός των big-3 ομάδων δεν έχει καταφέρει να βρεθεί στο πόντιουμ περισσότερες φορές από τον Μεξικανό, του οποίου η απόδοση είναι σταθερά καλή και χωρίς λάθη. Θα ήταν μια καλή επιλογή για την δεύτερη θέση της Ferrari…από την οποία βρέθηκε μια ανάσα για το 2014, έχοντας υπογράψει και προσύμφωνο με τον Domenicali. Ταυτόχρονα όμως, αποφάσισε να πάρει μια θέση στην McLaren, αφού θεώρησε ότι του έδινε περισσότερες πιθανότητες για τίτλο. Μια κακή χρονιά όμως ήταν αρκετή για να φύγει από το Woking και να πάει στην Force India (νυν Racing Point), με την οποία μάλιστα υπέγραψε και επέκταση συμβολαίου πριν από λίγο καιρό. Συνεπώς, είναι ρεαλιστική λύση μόνο εάν η Ferrari μείνει χωρίς επιλογές.

Fernando Alonso

Σαν τον Ζε Ρομπέρτο και τον Σαβιόλα στον Ολυμπιακό, ο δις παγκόσμιος πρωταθλητής συνδέεται σχεδόν άμεσα με μια θέση σε μεγάλη ομάδα κάθε φορά που αυτή μένει κενή. Το πρόβλημα; Πέρα από την ηλικία του και τον 1.5+ χρόνο απουσίας του από το σπορ, η Ferrari έχει τις χειρότερες αναμνήσεις από το «διαζύγιο» τους 6 χρόνια πριν, ενώ και ο Ισπανός μετά από την (τουλάχιστον τοξική) κόντρα του με τον Hamilton στην McLaren, απαιτεί να είναι το αδιαμφισβήτητο #1 όπου και αν πάει – και με τον Leclerc, αυτό είναι απίθανο…

Mick Schumacher

ΟΚ, είναι όνειρο πολλών τιφόζι να ξαναδούν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου έναν Γερμανό στα κόκκινα, πόσο μάλλον όταν αυτός έχει ένα από τα βαρύτερα επίθετα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Ας είμαστε ρεαλιστές όμως: ο Schumacher Jr. δεν έχει επιδείξει τίποτα πέρα από ένα εξαιρετικό δεύτερο μισό στην Formula 3, με την πρώτη του χρονιά στην F2 να είναι βυθισμένη στην μετριότητα. Το βαρύ επώνυμο του θα του ανοίξει πιθανότατα την πόρτα για την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά όχι φέτος – και σε κάθε περίπτωση, πολύ δύσκολα θα περάσει ποτέ την πόρτα του Maranello με την ιδιότητα που είχε ο πατέρας του…

Antonio Giovinazzi

Άλλη μια λύση ανάγκης, ο Ιταλός 26χρονος πιλότος της Alfa Romeo θα μπορούσε να μεταφερθεί σχετικά εύκολα από την μια ομάδα στην άλλη, ενώ και η καταγωγή του είναι ένα συν για τους παραδοσιακά σωβινιστές Ιταλούς. Η πρώτη του χρονιά όμως στην F1 ήταν μέτρια (με ένα κάκιστο πρώτο μισό και ένα βελτιωμένο δεύτερο), και πολύ δύσκολα μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας ομάδας όπως η Ferrari.

Στην τελική, λύσεις υπάρχουν, αλλά το ποιον θα επιλέξει η Ferrari ως παρτενέρ του Charles Leclerc, θα δείξει πολλά και για την νοοτροπία που θα έχει η Scuderia τα επόμενα χρόνια…

Γιώργος Τσιάκαλος

Η πρώτη του ανάμνηση από Formula 1 είναι να ρωτάει το 2003 αποσβολωμένος τον πατέρα του γιατί ο Barrichello δεν πήρε το πρωτάθλημα αν και κέρδισε στον τελευταίο αγώνα - και μετά από κάποιες αναγκαίες εξηγήσεις μετά, άρχισε το κόλλημα... Θα τον βρείτε να ποστάρει μεγάλα και δυσανάγνωστα κείμενα στο f1racingnews.gr και να (προσπαθεί να) ταλαιπωρεί κόσμο στο twitter.

F1RACINGNEWS