Μην επιτεθείς ποτέ σε ταξιτζή (και μην υπογράφεις συμβόλαια)

Σαν σήμερα, ο Michael Schumacher βρέθηκε για πρώτη φορά στο grid της Formula 1 – και η θεότρελη ιστορία για το πως ένας 22χρονος Γερμανός από το Kerpen βρήκε εν μια νυκτί θέση στην F1 περιλαμβάνει φυλακές, ψέματα, πολιτικά παιχνίδια, και ένα συμβόλαιο που ακυρώθηκε για μια λέξη…

Είναι 17 Αυγούστου του 1991, όταν η πρωτοεμφανιζόμενη στην Formula 1 Jordan-Ford πραγματοποιεί μερικά συνηθισμένα τεστ στην Monza της Ιταλίας για την βελτίωση του μονοθεσίου της. Η πρώτη μέρα με τον Andrea De Cesaris να συμμετέχει είχε ενθαρρυντικά αποτελέσματα, και το τεστ θα συνεχιζόταν την επόμενη μέρα με τον έτερο οδηγό της στο τιμόνι…μέχρι που ένα τηλεφώνημα στα κεντρικά της Jordan τους ενημέρωσε πως αυτός βρισκόταν στην περιοχή Brixton του Λονδίνου – και το κυριότερο, πίσω από τα κάγκελα της εκεί φυλακής.

Βλέπετε είχε μόλις τελειώσει η δίκη του οδηγού Bernard Gachot, ο οποίος κατηγορούταν τόσο για σωματική βία όσο και για επίθεση με σπρέι πιπεριού απέναντι σε έναν ταξιτζή τον οποίο είχε χτυπήσει στο Hyde Park του Λονδίνου τον περασμένο Δεκέμβριο. Ο λόγος; Επειδή είχε αργήσει σε meeting με εκπροσώπους της Jordan και της χορηγού 7up, προφανώς ανεβάζοντας την πίεση του.

Υπέροχη ειρωνεία: το όνομα του ταξιτζή ήταν Eric Court – όπου court=δικαστήριο.

Τόσο ο ίδιος όσο και η Jordan δεν περίμεναν κάτι περισσότερο από μια ποινή με αναστολή ή ένα χρηματικό πρόστιμο, για αυτό άλλωστε και σχεδίαζαν να πετάξει αυθημερόν μετά την δίκη για να συμμετέχει στο άνωθεν τεστ.

Τα πράγματα όπως καταλαβαίνουμε δεν πήγαν ακριβώς έτσι, και ο Gachot καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή (αν και τελικά εξέτισε μόλις δυο μήνες), προφανώς εξαιρώντας τον από κάθε ενασχόληση με την F1. Τουτέστιν, έπρεπε να βρεθεί οδηγός για το επικείμενο GP του Βελγίου αρχικά – και βλέπουμε.

Οι πρώτες επαφές του Eddie Jordan ανέδειξαν τρεις υποψήφιους: τους Stefan Johansson, Damon Hill και Michael Schumacher.

Ο πρώτος είχε 11 χρόνια εμπειρίας στο σπορ, κρατώντας μάλιστα και το ρεκόρ για τα περισσότερα πόντιουμ χωρίς νίκη (12) – αλλά ήταν 35 χρονών και με μηδαμινή υποστήριξη από σπόνσορες, πράγμα πάντα σημαντικό για μια μικρή ομάδα.

Ο δεύτερος επίσης δεν είχε κεφάλαιο από πίσω του, αλλά είχε βαρύ επώνυμο, εμπειρία από F1 (όντας test driver της Williams) και δεν θα κόστιζε πολλά σε περίπτωση επέκτασης της συνεργασίας μέχρι το τέλος της σεζόν.

Και ο τρίτος; Μπορεί να μην είχε την παραμικρή εμπειρία από F1, αφού ήταν εκείνη την εποχή οδηγός της Sauber-Mercedes στο WSC (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Sportscar), αλλά είχε κάτι πολύ σημαντικό: την υποστήριξη της Mercedes-Benz, η οποία έδινε 150.000€ ως χορηγία για το τριήμερο που θα οδηγούσε.

«Θα ήθελα πολύ να πάρω τα εύσημα πως ανακάλυψα το ταλέντο του Michael πριν από όλους» είπε ο Eddie στην αυτοβιογραφία του, «αλλά η αλήθεια είναι πως απλά το έκανα για τα λεφτά».

Μετά από την καθιερωμένη επίσκεψη στα κεντρικά της Jordan, η ομάδα σχεδίασε ένα πρόχειρο τεστ…στην απέναντι μεριά του δρόμου, όπου υπήρχε το Silverstone. Μέσα σε μόλις 20 γύρους φάνηκε πως ο ρυθμός του ήταν εξαιρετικός, με τον team manager της Jordan Trevor Foster να του φωνάζει…να πηγαίνει πιο αργά, αφού το μπάτζετ της δεν προέβλεπε για παραπάνω σασί και αυτό που οδηγούσε εκείνη την ημέρα θα υπήρχε και στον ερχόμενο αγώνα.

Το τελευταίο εμπόδιο για την ένταξη του Schumacher στην Jordan ήταν η απειρία του, όχι τόσο στην F1 όσο συγκεκριμένα στο Spa. Όταν λοιπόν ο Jordan έκανε την φυσική ερώτηση στον μάνατζερ του Γερμανού Willi Weber για το εάν ο πελάτης του είχε ξαναοδηγήσει εκεί, η απάντηση ήταν θετική, με τον Weber να προβάλλει ως επιχείρημα και την κοντινή απόσταση της πόλης Kerpen όπου ζούσε ο Schumacher  – περίπου 80 χιλιόμετρα.

Η αλήθεια ήταν…λίγο διαφορετική: για την ακρίβεια, ο Michael Schumacher δεν είχε οδηγήσει ποτέ στο Spa. Ήταν ένα απαραίτητο ψέμα, αφού όλες οι πλευρές ήξεραν πως στην περίπτωση που ο Weber έλεγε την αλήθεια, ο Jordan δεν υπήρχε περίπτωση να συμφωνήσει, αφού «δεν θα έδινα την ευκαιρία σε κάποιον ο οποίος δεν ήξερε καν την πίστα», όπως ομολόγησε ο ίδιος χρόνια μετά.

Στην σήμερον εποχή όπου τα πάντα είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο, θα ήταν ζήτημα λεπτών ένας υπάλληλος της Jordan να ελέγξει την εγκυρότητα των λεγόμενων του Weber – 30 χρόνια πίσω όμως, αυτή η διαδικασία ήθελε χρόνο και κόπο που δεν πολυήθελε να διαθέσει ο Eddie.

Ακόμα και έτσι όμως, ο νεαρός Michael έπρεπε να υπογράψει ένα κάποιο συμβόλαιο, παρά την επιθυμία του ατζέντη του να μην υπάρξει καμιά δέσμευση για μετά το Spa. Νομικά, ο Schumacher ήταν ακόμα οδηγός της Mercedes, και ένα κανονικό συμβόλαιο με την Jordan θα έπρεπε να ελεγχθεί και υπογραφεί από δικηγόρους του γερμανικού κολοσσού, κάτι που χρονικά ήταν αδύνατο να συμβεί πριν το επικείμενο τριήμερο.

Τελικά υπογράφηκε μια δήλωση προθέσεων (letter of intent), η οποία όπως θα δούμε παρακάτω είχε μερικά…θεματάκια στην διατύπωση της – και με το νομικό κομμάτι (προσωρινά) τακτοποιημένο, ο Schumacher πέταξε για το Stavelot του Βελγίου, όπου διέμεινε σε hostel (!) μαζί με τον Weber, αφού τα λεφτά της Mercedes ήταν μόνο για χορηγία και όχι για τα έξοδα τους.

Ακόμα και με την πίστη των ιθύνοντων της Jordan πως ο Schumi ήξερε το Spa, δεν είχε καθόλου γνώση από τις απαιτήσεις ενός μονοθεσίου Formula 1 σε αυτό, με τον teammate του Andrea de Cesaris να επιστρατεύεται προκειμένου να τον πάει βόλτα με το εταιρικό αυτοκίνητο της Mercedes. Ο πολύπειρος Andrea βέβαια, δεν είχε καμία όρεξη να κάθεται να γυρνοβολάει στην πίστα, οπότε απλά εξήγησε στον rookie ομόσταυλο του τις ταχύτητες που θα έπρεπε να βάζει σε κάθε στροφή – και αυτό ήταν, με τον Schumacher να βγάζει το αναδιπλωμένο ποδήλατο του από το πορτμπαγκάζ της Mercedes και…να κάνει μόνος του τα σχεδόν 7 χιλιόμετρα της πίστας εις διπλούν, προκειμένου να αποκτήσει μια ιδέα για αυτή.

Την επόμενη μέρα, το ενδιαφέρον του κόσμου βρισκόταν όχι στον Γερμανό rookie αλλά στον οδηγό που αντικατέστησε, με πολλούς συναθλητές του να φοράνε μπλουζάκια συμπαράστασης όπως «Ελευθερία στον Gachot» και μερικούς τολμηρούς να γράφουν παρόμοια μηνύματα στις παρυφές της πίστας. Ο Schumacher πάντως κατάφερε και έκανε τον 8ο ταχύτερο χρόνο, ενώ την επόμενη μέρα πήρε την ίδια θέση αρχικά στις κατατακτήριες, με τον μηδενισμό του Patrese για ένα τεχνικό ζήτημα να τον ανεβάζει στην 7η θέση, και τον de Cesaris να είναι 2 σειρές πιο πίσω στην 11η.

Κάπου εδώ πέρα να κάνουμε μια παρένθεση και να πούμε πως η Jordan 191 δεν ήταν το τυπικό αυτοκίνητο πρωτοεμφανιζόμενης ομάδας στο σπορ – και όχι μόνο επειδή θεωρείται ευρέως από τα πιο όμορφα μονοθέσια όλων των εποχών.

Μετά από την επιτυχία του στην περσινή F3000 με τον Jean Alesi να κατακτά τον τίτλο, ο Eddie Jordan αποφάσισε να κάνει το βήμα παραπάνω και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην Formula 1 – με τους Gary Anderson, Mark Smith και Andrew Green να επιβλέπουν την κατασκευή του μονοθεσίου, και την Ford-Cosworth να παρέχει (πελατειακούς) κινητήρες παρά το αρχικό συμβόλαιο με την Judd, έχοντας ως αποτέλεσμα ένα καθόλα ανταγωνιστικό μονοθέσιο που σχεδόν ανέβηκε στο βάθρο σε Καναδά και Μεξικό, ενώ έκανε και τον ταχύτερο γύρο στο Ουγγρικό GP.

Ακόμα και έτσι, η 7η θέση του Schumacher ήταν το επίκεντρο σε πολλές συζητήσεις στα paddock, ειδικά όταν μιλάμε για κάποιον που είχε μηδενική σχεδόν εμπειρία από F1.

Με την πρώτη εξάδα να βαθμολογείται τότε, υπήρχε η πίστη στην Jordan πως ο Γερμανός θα μπορούσε να βαθμολογηθεί. Πολύ πιθανόν να το έκανε…αν ο συμπλέκτης του δεν παρέδιδε πνεύμα στην πρώτη στροφή, με το μονοθέσιο του να μένει λίγο μετά από την Radillion, έχοντας κάνει μόλις ένα χιλιόμετρο.

Υπάρχουν φήμες σύμφωνα με τις οποίες ο Schumacher είχε ζητήσει να αλλάξει ο συμπλέκτης μεταξύ του πρωινού warm-up και του αγώνα επειδή γλιστρούσε πολύ, με τον Jordan να αρνείται επικαλούμενος το κόστος μιας τέτοιας αλλαγής.

Για την ιστορία, ο Andrea de Cesaris με την έτερη Jordan όχι μόνο βελτίωσε την θέση του, αλλά με μερικούς γύρους να απομένουν ήταν έτοιμος να προσπεράσει τον Ayrton Senna (που είχε προβλήματα με το κιβώτιο του) για την νίκη (!), με τον V8 κινητήρα του όμως να τον προδίδει και να μένει από καύσιμα μόλις τρεις γύρους πριν από το τέλος.

Το παραπάνω γεγονός οδήγησε τον Trevor Foster να δηλώσει αρκετά χρόνια μετά πως «ο Schumacher θα ανέβαινε σίγουρα στο βάθρο άμα συνέχιζε τον αγώνα του, το θέμα είναι σε ποιο σκαλί θα τον βλέπαμε», ειδικά από την στιγμή που μόλις 11 μονοθέσια είδαν την καρό σημαία.

Πάντως, ακόμα και με τον αγώνα του να κρατάει μόνο μερικά μέτρα, ήταν φανερό πως ο Michael ήταν ένας εκκολαπτόμενος αστέρας, με δυο μεγάλους παίχτες στην σκακιέρα της F1 να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για αυτόν: οι Bernie Ecclestone και Flavio Briatore.

O θείος Bernie έβλεπε στον Schumacher το «εισιτήριο» με το οποίο θα άνοιγε την χρόνια κλειστή για το σπορ αγορά της προσφάτως ενωμένης Γερμανίας, ενώ ο Flavio τον οδηγό που θα μπορούσε να στηρίξει όλο το οικοδόμημα της Benetton, η οποία μέχρι τότε δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω από περιστασιακές νίκες παρά την παρουσία του τρεις φορές πρωταθλητή Nelson Piquet.

Η Benetton, για την ακρίβεια, τον είχε ήδη στην λίστα της πριν το Spa: ο διευθυντής της Tom Walkinshaw ήταν επί χρόνια συμμετέχων με δικιά του ομάδα στο WSC, και είχε ήδη κάποιες χλιαρές επαφές με την πλευρά του Schumacher για ενδεχόμενη θέση στο κόκπιτ της ομάδας του από την επόμενη χρονιά – όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος, αυτές οι επαφές φούντωσαν απότομα μετά το πρώτο τριήμερο του Γερμανού στο σπορ.

Φαινομενικά, το πρόβλημα θα βρισκόταν στο γράμμα προθέσεων του Schumi, το οποίο προέβλεπε μονομερή οψιόν για επέκταση της συνεργασίας με την Jordan μέχρι…το 1994, και συνεισφορά 750.000$ της Mercedes ως χορηγία για το υπόλοιπο του 1991. Φυσικά ο Jordan ενεργοποίησε την οψιόν, πιστεύοντας κατά τα λεγόμενα του πως «είχα υπογράψει το μεγαλύτερο κεφάλαιο της F1 μετά τον Ayrton Senna» – αλλά δεν υπολόγιζε στο savviness (αμετάφραστο, σημαίνει κάτι μεταξύ γνώσης και πονηριάς) του Briatore και πολύ περισσότερο του Ecclestone, ο οποίος ας μην ξεχνάμε ήταν κράτος εν κράτει – η επιθυμία του πραγματοποιούταν χωρίς πολλά πολλά.

Και ποια ήταν η επιθυμία του; Ο Schumacher να πάει σε μια ισχυρή ομάδα αντί να βολοδέρνει στο πίσω μέρος του grid – αλλά με τις McLaren-Williams να κυριαρχούν (και να μην έχουν καμία πρόθεση να ρισκάρουν με έναν νεαρό), την Ferrari να βρίσκεται στις απαρχές μιας από τις χειρότερες περιόδους στην ιστορία της και την πάλαι ποτέ κραταιά Lotus σε αποσύνθεση, η αμέσως επόμενη ομάδα που πληρούσε τις προδιαγραφές ήταν η Benetton.

Όσο αφορά το 1991 πάντως, η Jordan δεν υπολειπόταν ιδιαίτερα σε απόδοση, παρά το γεγονός ότι η πρώτη είχε εργοστασιακή υποστήριξη από την Ford, με αυτό το γεγονός να οδηγεί τον Weber (ο οποίος είχε ήδη ενημερωθεί από το παραπάνω δίδυμο για τις προθέσεις τους) να προτείνει στον Jordan συμβόλαιο μέχρι το τέλος της χρονιάς με το ποσό της Mercedes να παραμένει στο τραπέζι, με αυτή την εξέλιξη να βολεύει ταυτόχρονα και την Benetton η οποία είχε ήδη τον Roberto Moreno στην θέση του δεύτερου οδηγού.

Απαραίτητη λεπτομέρεια: τα συσσωρευμένα χρέη της Jordan (περί τα 5 εκ. λίρες!) καθιστούσαν απαγορευτική την συνέχιση της συνεργασίας με την Ford για το 1992 και μετά, γεγονός που ουσιαστικά απομάκρυνε κάθε σκέψη για πολύχρονη παραμονή του Schumacher εκεί. Μαντέψτε όμως ποια ομάδα είχε την εργοστασιακή υποστήριξη της Ford μέχρι το 1993;

Ο Eddie, όντας παρορμητικός, πήγε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα: αφού είδε πως το letter of intent του Schumacher δεν είχε καμιά ισχύ λόγω…μιας λέξης (έγραφε πως θα υπέγραφε μελλοντικά ένα συμβόλαιο με την Jordan και όχι το συμβόλαιο που αναφερόταν σε αυτό, συνεπώς μπορούσε να υπογράψει ακόμα και…συμβόλαιο κηπουρού), δήλωσε στον Γερμανό πως τον υπόλόγιζε κανονικά για το επερχόμενο GP της Ιταλίας, ποντάροντας πως κανείς δεν θα άδειαζε θέση για έναν οδηγό με μόλις μερικά μέτρα εμπειρία σε αγώνες F1 – αλλά όπως είδαμε πιο πάνω, έκανε λάθος.

Ακόμα και έτσι, ο Schumacher ήταν παρών σε ένα ακόμα τεστ της Jordan στο Silverstone μερικές εβδομάδες μετά, με τον Weber ανεξήγητα απών, παρά το σχεδιασμένο ραντεβού του με τον Jordan. Για την ακρίβεια, ο δαιμόνιος μάνατζερ ήταν 62 μίλια νοτιοανατολικά, όταν είχε συνάντηση με τον Briatore στο διαμέρισμα του δεύτερου στο Λονδίνο, παραδίδοντας ένα τελεσίγραφο: «είτε τον παίρνετε τώρα, είτε αποσυρόμαστε».

Ο Briatore είπε «τώρα» με τις ευλογίες του Bernie, o Moreno απολύθηκε (με την Benetton να καταγγέλει το συμβόλαιο του) με συνοπτικές διαδικασίες παίρνοντας ως αποζημίωση το σύνολο του συμβολαίου του για το 1991, και ο Michael Schumacher υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Benetton ενώ η όλη υπόθεση έφτανε στο τέλος της…

Όχι, δεν ήταν τόσο απλό.

Ο Moreno κλώτσησε πηγαίνοντας κατευθείαν στον Jordan και ζητώντας του να καλύψει την άδεια πλέον θέση στην ομάδα του – αλλά ο Ιρλανδός δεν είχε ακόμα παραδώσει τα όπλα, συμβουλεύοντας τον να αιτηθεί ασφαλιστικά μέτρα κατά της Benetton, ελπίζοντας πως έτσι ο Βραζιλιάνος θα κρατούσε την θέση του, θα απέτρεπε τον Michael από το να οδηγήσει εκεί (ακόμα και στην τελευταία του χρονιά, θα ήταν αδιανόητο να διώξει τόσο άγαρμπα ο Briatore έναν τρις παγκόσμιο πρωταθλητή όπως o Piquet) και νομοτελειακά φέρνοντας τον πίσω στην Jordan.

Η κίνηση του Moreno εξετάστηκε σε ένα δικαστήριο του Μιλάνου, και η ετυμηγορία ήταν προς όφελος του – κάπως έτσι, και οι δυο ομάδες ανέφεραν τον Schumacher ως οδηγό τους για το Ιταλικό GP, παρά το γεγονός πως νομικά καμία από τις δυο δεν μπορούσε να τον βάλει στο μονοθέσιο της!

Η όλη φάση άρχιζε να φέρνει πολύ περισσότερο σε φαρσοκωμωδία, και έπρεπε να βρεθεί λύση πριν αρχίσει το τριήμερο στην Monza: για αυτό το απόγευμα της Πέμπτης, όλοι οι ενδιαφερόμενοι (Bernie, Flavio, Weber, Jordan, Moreno και ο Jochen Neerpasch, επικεφαλής του αγωνιστικού τμήματος της Mercedes) βρέθηκαν σε μια βίλα έξω από το Μιλάνο, εκτός από…την πέτρα του σκανδάλου.

Εκεί, ξεκίνησαν τα παζάρια: αρχικά ο Jordan δεχόταν προτάσεις για μεγάλα ποσά, προκειμένου να εξαγοραστεί η ελευθέρας του Schumacher, αλλά ήταν αμετακίνητος. Η προσοχή τότε μεταφέρθηκε στον Moreno, ο οποίος θεωρείτο τότε ως «super sub» επειδή ήταν ο πρώτος που καλούσαν όταν ένας οδηγός δεν μπορούσε να αγωνιστεί – και συνεπώς, δεν είχε ιδιαίτερα μεγάλη οικονομική επιφάνεια.

Μυρίζοντας αίμα, ο Briatore έκανε την κίνηση-ματ: έδωσε 500.000$ στον «Pupo» ως μπόνους για την λύση του συμβολαίου του, με τον Βραζιλιάνο να τα δέχεται, παρά τις αντιρρήσεις του Jordan – και κάπου εκεί, ο τρελό-Eddie άρχισε να καταλαβαίνει πλέον πως έχει χάσει το παιχνίδι και προσπάθησε να περιορίσει τις απώλειες του, προσφέροντας την προσφάτως κενή θέση στον Moreno με το αζημίωτο φυσικά.

Και τι έγινε με την Mercedes, με την οποία ο Schumacher είχε ακόμα δεσμούς; Ο δημοσιογράφος James Allen το έθεσε καλύτερα από όλους, όταν παρομοίασε την γερμανική εταιρεία με «την δισκογραφική Decca, η οποία είχε συμβόλαιο με τους Beatles πριν αυτοί γίνουν διάσημοι αλλά τους έδιωξε μόνη της».

Κάτι τέτοιο έγινε και εδώ: παρά τα (γνωστά σε πολλούς) σχέδια της Mercedes για την επιστροφή της στην F1 μετά από το 1954, ο Schumi πήρε άδεια να υπογράψει με την Benetton, αν και εκείνη την χρονιά συνέχισε να οδηγεί για την Sauber όταν το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του στην F1, ολοκληρώνοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Sportscar στην δεύτερη θέση.

Και όμως, τα προβλήματα του Γερμανού δεν τελείωσαν εκεί: αν και η κατάσταση της σύμβασης μεταξύ αυτού και της Mercedes ήταν…παράξενη, είναι γνωστό πως υπήρχε από την αρχή οψιόν η οποία επέτρεπε στην Merc να τον πάρει στην ομάδα της όταν και εάν επέστρεφε στην Formula 1 – και στις 8 Φεβρουαρίου 1992, ο Peter Sauber ανακοίνωνε την είσοδο της ομάδας του στο σπορ από το 1993, με κινητήρες Mercedes και οδηγούς τους Karl Wendlinger και (ναι, καλά μαντέψατε), Michael Schumacher.

Δυστυχώς για τον Sauber, ο διάβολος κρυβόταν στις λεπτομέρειες – και για να είμαστε πιο ακριβείς, στα πολύ ψιλά γράμματα του συμβολαίου της Merc με τον επιθυμητό οδηγό του, τα οποία ανέφεραν πως «για να ενεργοποιηθεί η οψιόν για την F1, χρειάζεται ο οδηγός να ενημερωθεί πρώτα γραπτώς». Ούτε ο Schumacher ούτε η Benetton φυσικά είχαν λάβει οποιοδήποτε έγγραφο σχετικά με το θέμα, η απάντηση της Benetton ήταν θέμα λεπτών αναφέροντας πως «ο Schumacher έχει συμβόλαιο με εμάς», και κάπου εκεί το θέμα τελείωσε πριν καν αρχίσει.

Βέβαια, ακόμα και να δεχόταν ενημέρωση ο Schumacher, είναι σχεδόν σίγουρο πως τόσο το συμβόλαιο του ήταν καλυμμένο από όλες τις μεριές, όσο και ισχυρή η θέληση του Bernie να τον κρατήσει σε ανερχόμενη ομάδα (ειδικά από την στιγμή που η αντιπαλότητα του με τον Senna έκανε τα πρώτα της βήματα εκείνη την σεζόν), κάνοντας την μετακίνηση στην Sauber να μοιάζει περισσότερο με όνειρο θερινής νυκτός.

Για την ιστορία, όπως είχαμε πει και εδώ, η Mercedes προσπάθησε να (ξανά)εκμεταλλευτεί την σύνδεση της με τον Schumi όταν έγινε προμηθευτής κινητήρων της McLaren το 1995, τα εκατομμύρια της Philip Morris και η χαμένη αίγλη της Ferrari όμως τον έπεισαν να μετακομίσει στο Maranello – τελικά θα επέστρεφε στην Mercedes…15 χρόνια μετά.

Με αυτό τον τρόπο ολοκληρώθηκε η σαπουνόπερα της μετακίνησης του Michael Schumacher στην Benetton, η οποία είχε μάλιστα γίνει θέμα στα paddock, με τον μεγαλύτερο υποστηρικτή του Γερμανού να μην είναι άλλος από τον Ayrton Senna, ο οποίος δήλωνε ότι «πολλές φορές, οι νεαροί πιλότοι βρίσκονται στην αρχή της καριέρας τους σε καταστάσεις που είναι πέρα από τον έλεγχο τους» προφανώς μιλώντας από πείρα, αφού ο Βραζιλιάνος είχε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση όταν ήθελε να φύγει από την Toleman για την Lotus στα τέλη του 1984.

Κάπως έτσι οι σημαντικοί παίχτες του τραπεζιού έμειναν όλοι ευχαριστημένοι: ο Ecclestone έβλεπε ένα μεγάλο μελλοντικό κεφάλαιο να βρίσκει στέγη, ο Briatore τον πιλότο που θα έπαιρνε την θέση του γερασμένου Piquet Jr. ως το #1 της Benetton, και ο Schumacher πήρε την πρώτη από τις 91 νίκες του ακριβώς ένα χρόνο μετά, εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Και ο Eddie; Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό ήταν ένα βάπτισμα του πυρός για το πως τα πολιτικά παιχνίδια μέσα και έξω από τα paddock διαμορφώνουν την ίδια την Formula 1 – και δεν θα ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που θα βλέπαμε τους συγκεκριμένους να είναι εμπλεκόμενοι σε αυτά…

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά τον Άγγελο Φωτσεινό για τις καίριες παρατηρήσεις του – ειδικά όσο αφορά το νομικό σκέλος.

Γιώργος Τσιάκαλος

Η πρώτη του ανάμνηση από Formula 1 είναι να ρωτάει το 2003 αποσβολωμένος τον πατέρα του γιατί ο Barrichello δεν πήρε το πρωτάθλημα αν και κέρδισε στον τελευταίο αγώνα - και μετά από κάποιες αναγκαίες εξηγήσεις μετά, άρχισε το κόλλημα... Θα τον βρείτε να ποστάρει μεγάλα και δυσανάγνωστα κείμενα στο f1racingnews.gr και να (προσπαθεί να) ταλαιπωρεί κόσμο στο twitter.

F1RACINGNEWS