Indianapolis: Το μεγάλο μας τσίρκο

Το 2005, μέχρι τον αγώνα της Indianapolis, πήγαινε καλά. Η πενταετής κυριαρχία της Ferrari είχε τελειώσει, καθώς η Ιταλική ομάδα, χτυπημένη σε μεγάλο βαθμό από την αλλαγή κανονισμών στα ελαστικά (πλέον οι οδηγοί θα έπρεπε να βγάζουν το 100% του αγώνα χωρίς αλλαγή ελαστικών, με μοναδική εξαίρεση άμα ήταν εμφανώς επικίνδυνο να συνεχίσουν), είχε πέσει 4η στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, πίσω και από την Toyota.

Στην θέση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σκουντερία, δύο νέες ομάδες πάλευαν για τους τίτλους: η Renault με μπροστάρη τον νέο και χαρισματικό Fernando Alonso, και η McLaren Mercedes με τον ψυχρό Kimi Raikkonen και τον ανάποδο Juan Pablo Montoya. 

Το ίδιο αναμενόταν να συμβεί και στο GP της Indianapolis, το μοναδικό σε Αμερικανικό έδαφος και η μεγαλύτερη προσπάθεια της FIA για να εισχωρήσει η F1 στο ίσως μοναδικό σημείο του κόσμου που δεν είναι το κυρίαρχο μηχανοκίνητο σπορ. Όλα αυτά, βέβαια, πριν τις 19 Ιουνίου…

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2005

Το πρωί της Παρασκευής τα ελεύθερα δοκιμαστικά του GP της Indianapolis κυλούσαν κανονικά, μέχρι που o Ralf Schumacher έσκασε πάνω στον τοίχο με την Toyota του στην στροφή 13, την μοναδική κυρτή σε όλο το καλεντάρι. Και το παράξενο δεν ήταν ότι ο ίδιος οδηγός είχε ατύχημα στην ίδια ακριβώς στροφή την προηγούμενη χρονιά, ούτε (για τους προληπτικούς) το όνομα της, αλλά ότι το πίσω αριστερά ελαστικό του Γερμανού κυριολεκτικά έσκασε. Και για τα πιο ανθεκτικά ελαστικά στην σύγχρονη ιστορία της F1, αυτός ήταν μεγάλος λόγος ανησυχίας.

Η Michelin, σκεπτόμενη το ίδιο, έδωσε “ραβασάκι” στις 7 ομάδες που προμήθευε (Toyota, McLaren, Renault, Sauber, Williams, BAR Honda και Red Bull) να ελαττώσουν όσο πιο πολύ γίνεται τα περάσματα τους στην πίστα, όσο η ίδια έφερνε πιο “σκληρά” ελαστικά από την βάση της στην Γαλλία. 

ralf schumacher crash

Ταυτόχρονα, στις εγκαταστάσεις της Michelin στο Akron του Ohio (μια πόλη γνωστή για τα ελαστικά της και…τον LeBron James) , γινόταν “αυτοψία” στα κατεστραμμένα ελαστικά του Ralf, η οποία επιβεβαίωσε τους αρχικούς φόβους των Γάλλων: η μοναδική στο είδος της στροφή 13, σε συνδυασμό με το “diamond-cutting” (χάραξη με χρήση διαμαντιών προκειμένου να γίνει πιο λεία) που είχε υποστεί η πίστα, φόρτωνε τα ελαστικά με πολύ μεγαλύτερο φορτίο οριζόντιας και κάθετης δύναμης από αυτό που μπορούσαν να αντέξουν.

Τα ελαστικά της Bridgestone, από την άλλη, άντεχαν κανονικά. Και υπάρχει εξήγηση για αυτό: νωρίτερα μέσα στο 2005, είχε γίνει ένας αγώνας IndyCar στην Indianapolis, για τον οποίο μοναδικός προμηθευτής ήταν η Bridgestone, η οποία ήξερε συνεπώς για την αλλαγή στην πίστα και άλλαξε τα ελαστικά της ανάλογα.

Σάββατο 18 Ιουνίου

Μετά από διαβεβαιώσεις της Michelin ότι 1-2 γύροι δεν ήταν αρκετοί για να υπάρξει θέμα, οι κατατακτήριες στην Indianapolis έγιναν κανονικά, με τον Jarno Trulli να παίρνει την pole οδηγώντας Toyota. Περαιτέρω ανάλυση της Michelin, όμως, έδειξε πως ούτε οι καινούριες προδιαγραφές μπορούσαν να σώσουν τα ελαστικά από βέβαιη καταστροφή, με το ανώτατο όριο αντοχής τους να είναι περίπου 10 γύροι.

Συνεπώς, ο άρχων της F1 Bernie Ecclestone κάλεσε όλες τις ομάδες και αντιπροσώπους της FIA/Michelin σε συνέλευση το απόγευμα του Σαββάτου προκειμένου να αποφευχθεί το διαφαινόμενο φιάσκο.

Και εδώ αρχίζει το πανηγύρι…

Όλες τις ομάδες είπαμε; Γράψτε λάθος. Η Ferrari, δια στόματος Jean Todt, απείχε από τις διαδικασίες, αφού “πρόκειται για ένα ζήτημα μεταξύ FIA και Michelin που δεν μας αφορά άμεσα“.

Από την άλλη, ο πρόεδρος της FIA δεν θεώρησε σωστό να είναι αυτοπροσώπως στην Indianapolis για να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλη κρίση, αλλά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και επικοινωνούσε μέσω τηλεδιασκέψεων.

Μετά από ώρες συσκέψεων, 9/10 ομάδες συμφώνησαν για την δημιουργία σικέιν στην τελευταία στροφή, το οποίο θα χρησιμοποιούνταν μόνο από μονοθέσια που φοράγανε Michelin. Ικανοποιημένες για την λήξη των διαπραγματεύσεων, επικοινώνησαν με τον Max Mosley…ο οποίος την απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο λόγος: η κάθε αλλαγή διάταξης στην πίστα θα έπρεπε να ελεγχθεί από ειδικούς της FIA σχετικά με την ασφάλεια της.

Αν και η F1 δεν ήταν ξένη στην δημιουργία σικέιν υπό αντίξοες συνθήκες (το 1994 πολλές πίστες όπως η Βαρκελώνη και το Σπα, υπέστησαν αλλαγές μετά το μαύρο τριήμερο της Ίμολα), ήταν φύσει αδύνατον να γίνει η όλη διαδικασία του homologation μέσα σε λιγότερες από 15 ώρες, ενώ υπήρχε και το ζήτημα της ασφάλειας: τι θα γινόταν άμα ένα μονοθέσιο της Bridgestone έχανε την στροφή; 

bernie todt

Ταυτόχρονα, ο πρόεδρος της FIA ανάφερε ότι “θα ήταν άδικο για τα μονοθέσια της Bridgestone που δεν έκαναν τίποτε λάθος να υπάρξει αλλαγή”.

(Και ναι, το Ferrari International Assistance φοριόταν πολύ εκείνη την εποχή)

Επίσης, ο Mosley (ως απόφοιτος νομικής) είχε σκεφτεί πως σε περίπτωση ατυχήματος σε οδηγούς ή/και θεατές, η FIA θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση στο ενδεχόμενο μιας δίκης, αφού η αλλαγή στην στροφή 13 θα την έκανε υπαίτια.

H ομοσπονδία πάντως έδωσε τις δικές τις προτάσεις:

i) Τα μονοθέσια που προμήθευε η γαλλική εταιρία θα πέρναγαν από τo pitlane σε κάθε γύρο, παρακάμπτοντας τελείως την στροφή 13.

ii) Οι ομάδες με ελαστικά Michelin θα πήγαιναν πολύ αργά στην επίμαχη στροφή, αφήνοντας τα γρηγορότερα/ασφαλέστερα μονοθέσια της Bridgestone να περάσουν.

Και οι δυο πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων, καθώς θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο μονοθέσια να πηγαίνουν με πολύ παραπάνω από 60 kph σε έναν χώρο που δεν ήταν σχεδιασμένος για αυτό.

Όσο για την άλλη; Ακόμα και με την προτεινόμενη ύπαρξη μιας ξεχωριστής λωρίδας για όσα μονοθέσια ήθελαν να πάνε πιο αργά, οι διαφορές στην ταχύτητα θα ήταν κολοσσιαίες (~200 kph) και πολύ, πολύ επικίνδυνες σε περίπτωση ατυχήματος.

Οι 7, ωστόσο δεν έκαναν πίσω. Μετά από διάφορες ακόμα προσπάθειες, όπως το να μην βαθμολογηθούν τα μονοθέσια της Michelin, δήλωσαν πως θα προχωρούσαν στην διεξαγωγή του αγώνα με κάθε κόστος.

Και κάπου εκεί, ο Mosley τους εκβίασε ανοιχτά, λέγοντας πως σε περίπτωση που συνέχιζαν, η FIA θα σταματούσε να υποστηρίζει τον αγώνα αποσύροντας όλο το προσωπικό της, από τον Charlie Whiting και τον οδηγό του αυτοκινήτου ασφαλείας μέχρι τους εθελοντές και τους marshals, ενώ ο αγώνας θα ήταν εκτός πρωταθλήματος (φέρνοντας στο μυαλό εικόνες από τα τιμημένα 80’s και τον πόλεμο χαρακωμάτων μεταξύ FISA-FOCA), έχοντας ως αποτέλεσμα “(να) θέσει σε κίνδυνο όλες τις διοργανώσεις της FIA στις ΗΠΑ“.

Οι ομάδες, ωστόσο, προετοιμάστηκαν ακόμα και για αυτό βάζοντας δικούς τους ανθρώπους στις κενές θέσεις…μέχρι που ήρθε ο μπαμπούλας στο δωμάτιο.

Οι νομικοί σύμβουλοι των ομάδων τις ενημέρωσαν πως σε περίπτωση που έτρεχαν κανονικά, ακόμα και αν δεν υπήρχε ατύχημα, η πολιτεία της Indiana θα έκανε μήνυση κατά παντός υπευθύνου επειδή “οι οδηγοί διέτρεχαν σοβαρό κίνδυνο, στον οποίο οι ομάδες και οι διοργανωτές τους εξέθεσαν σκόπιμα“. Bλέποντας πως δεν έβγαινε τίποτα από την όλη διαδικασία, αποφάσισαν να ξανασυναντηθούν το επόμενο πρωί…

Κυριακή 19 Ιουνίου 2005

…και πάλι δεν βρήκαν άκρη. Έδειξαν το πλάνο τους στους οδηγούς, και κάτω υπό τρομερή πίεση, το “συμβούλιο” των ομάδων αποφάσισε να μην τρέξει τελικά στην Indianapolis.

Η Michelin επανήλθε τελευταία στιγμή με μια πρόταση για την αύξηση της πίεσης στα ελαστικά, η οποία πίστευε θα φρόντιζε το πρόβλημα. Αλλά από την στιγμή που δεν ήταν 100% σίγουροι πως θα το εξάλειφε τελείως, αποφάσισαν να μην το ρισκάρουν.

Ενδιαφέρον έχει και η στάση των άλλων δυο ομάδων που φορούσαν ελαστικά Bridgestone, της Jordan και της Minardi. Ενώ αρχικά είχαν αποφασίσει να συνταχτούν με τις ομάδες της Michelin και να μην παραταχτούν στο grid, ο Colin Kolles, διευθυντής της Jordan, άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να τρέξει, προφανώς για να πάρει προβάδισμα για την 10η θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, η οποία είναι και η τελευταία χρηματοδοτούμενη. Βλέποντας τον άμεσο αντίπαλο του να ετοιμάζεται να τρέξει, ο Paul Stoddart της Minardi αποφάσισε να κάνει το ίδιο, αλλά σε περίπτωση εγκατάλειψης των Jordan θα απέσυρε και αυτός τα μονοθέσια του.

indianapolis pit

Και φτάνουμε στον αγώνα, ενώ ο τόπος έχει βουίξει και ο Bernie αναφέρει ζωντανά στο ITV πως “το μέλλον της Michelin στην F1 μου φαίνεται πολύ ζοφερό“, βλέποντας τους αντιπροσώπους της να ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν.

Τελικά ο αγώνας ξεκινάει με το pitlane να γεμίζει από μονοθέσια της Michelin που αποσύρονται, πέρα από μια μονομαχία μεταξύ Michael-Rubens την ώρα που ο δεύτερος βγαίνει από τα πιτς δεν υπάρχει τίποτα το αξιοσημείωτο, οι δυο προαναφερόμενοι δεν βρίσκουν την ώρα να φύγουν από το πόντιουμ και ο 3ος Tiago Monteiro με Jordan πρέπει να είναι ο μοναδικός ευτυχισμένος άνθρωπος σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων.

Δευτέρα 20 Ιουνίου

Και μετά…τίποτα. Ο Mosley πήγε την Michelin και τις ομάδες της στο Αθλητικό Δικαστήριο της για παραβίαση πολλών κανόνων σχετικά με την διασφάλιση της διεξαγωγής ενός αγώνα και αθωώθηκαν όλες πανηγυρικά, ενώ η γαλλική κατασκευάστρια ελαστικών έδωσε 20.000 δωρεάν εισιτήρια σε όσους θεατές ήθελαν να δουν τον αγώνα της επόμενης χρονιάς στην Indianapolis.

Η FIA έβγαλε πολλαπλά press releases για να αποτινάξει την όποια ευθύνη από πάνω της, η Michelin άρχιζε να ετοιμάζεται για την διαφαινόμενη έξοδο της από το σπορ (που ήρθε έναν χρόνο μετά) και η ζωή συνεχίστηκε κανονικά.

Ποιος φταίει όμως;

Σίγουρα, αρχική και μεγαλύτερη υπαίτιος είναι η Michelin: το ότι είχε ασφαλτοστρωθεί εκ νέου η πίστα δεν ήταν κρατικό μυστικό, και η γαλλική εταιρία όφειλε να το γνωρίζει – και ταυτόχρονα να προβλέψει τις όποιες συνέπειες θα είχε αυτή η αλλαγή στα ελαστικά της.

Από δίπλα και ο Max Mosley, ο οποίος όφειλε να βρίσκεται εκεί, ειδικά από την στιγμή που ήταν χρονιά εκλογών στην FIA. Επίσης, ενώ υπήρχαν κάποιες προτάσεις που έδωσε στις ομάδες, αυτές ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Όσο αφορά τις 9 ομάδες που πήραν μέρος στις συνομιλίες, η στάση τους μπορεί να ερμηνευτεί και ως απόρροια των διαπραγματεύσεων για το νέο Concorde Agreement, οι οποίες γινόντουσαν εκείνη την εποχή – το δίχως άλλο ως προσπάθεια να δυναμώσουν την θέση τους ή/και να φέρουν την FIA σε δύσκολη θέση.

Και η Ferrari; Πέρα από το γεγονός πως ήταν η μοναδική ομάδα που (χωρίς να το ξέρει κανείς) είχε συμφωνήσει με την FIA για το νέο Concorde, η στάση της ως άλλος Πόντιος Πιλάτος δεν έδειξε προθυμία για το καλό του σπορ – αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, πότε η Ferrari (και οποιαδήποτε ομάδα) κοίταξε το καλό του σπορ πριν από το δικό της;

Βέβαια, το άθλημα ζημιώθηκε ανεπανόρθωτα σε εκείνη την γωνιά του πλανήτη με την F1 να φεύγει τελείως από την Indianapolis μετά το 2007 και να επιστρέφει 5 χρόνια αργότερα στο Όστιν, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…

Για περισσότερα νέα πατήστε εδώ. Ενώ μπορείτε να μας ακολουθήσετε και στο κανάλι μας στο youtube.

Γιώργος Τσιάκαλος

Η πρώτη του ανάμνηση από Formula 1 είναι να ρωτάει το 2003 αποσβολωμένος τον πατέρα του γιατί ο Barrichello δεν πήρε το πρωτάθλημα αν και κέρδισε στον τελευταίο αγώνα - και μετά από κάποιες αναγκαίες εξηγήσεις μετά, άρχισε το κόλλημα... Θα τον βρείτε να ποστάρει μεγάλα και δυσανάγνωστα κείμενα στο f1racingnews.gr και να (προσπαθεί να) ταλαιπωρεί κόσμο στο twitter.

F1RACINGNEWS