Ο πόλεμος που άλλαξε την Formula 1 – Μέρος 2ο

Στην 70χρονη ιστορία της Formula 1 υπάρχουν πολλοί σταθμοί και πόσο μάλλον σημαντικές ημερομηνίες, αλλά αν θέλουμε να δούμε που μπήκαν οι βάσεις για το σπορ όπως το ξέρουμε σήμερα, πρέπει να πάμε στα τέλη των 80’s, όταν FISA και FOCA μάχονταν για τον έλεγχο του…

…και όπως είδαμε και στο προηγούμενο μέρος, μια κόντρα δεκαετιών υπόβοσκε κάτω από το όλο εγχείρημα – και με τα αίματα να έχουν ανάψει και από τις δυο πλευρές, χρειαζόταν μόνο μια σπίθα για να ανάψει η φωτιά.

Αυτή η σπίθα προήλθε από την συνεχόμενη άρνηση του John Watson να πληρώσει το πρόστιμο που του επέβαλλε η FISA, μαζί φυσικά με την άρνηση…σχεδόν όλου του grid να πληρώσει τα πρόστιμα που μοίραζε σαν πασατέμπο ο Balestre.

Ο λόγος; Μια από τις διάφορες αλλαγές που είχε προτείνει στην συνέλευση στο Ρίο ήταν η αναγκαστική προσέλευση όλων των οδηγών στα briefings πριν τον αγώνα, αν και με εξαίρεση τους οδηγούς των ομάδων που συμμαχούσαν με την FISA…κανείς άλλος δεν πατούσε σε αυτά, κάτι που ο ούτως ή άλλως νευρικός πρόεδρος της FISA πήρε ως προσβολή προς το πρόσωπο του.

Για την ακρίβεια, ο Balestre τερμάτισε αμέσως τα κοντέρ, ζητώντας από τις επιμέρους εγχώριες ομοσπονδίες μόλις μερικές μέρες πριν από τον 7ο αγώνα της χρονιάς στην Jarama της Ισπανίας να ακυρώσουν τις άδειες των «ένοχων» οδηγών με άμεση ισχύ – όπως λέμε και στην ελληνική αθλητική πραγματικότητα, να τους κρεμάσει τα δελτία.

Δυστυχώς για εκείνον, πέρα από την ομοσπονδία της πατρίδας του (στην οποία ήταν επί δεκαετίες πρόεδρος και συνεπώς παρέμενε το βασίλειο του), καμία άλλη δεν έδειχνε πρόθυμη να προχωρήσει σε μία τόσο ρηξικέλευθη κίνηση – και όταν σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα ο πρόεδρος της GPDA (της ένωσης οδηγών, η οποία ούτως ή άλλως μέχρι τότε είχε μηδενικό αντίκτυπο στις εξελίξεις) Jody Scheckter μίλησε στους υπόλογους οδηγούς λέγοντας τους πως «η άρνηση σας να πληρώσετε το πρόστιμο είναι απλά για να προκαλέσετε την FISA» αυτοί τον πήραν με τις πέτρες, προσάπτοντας του εύλογα το γεγονός πως τους μιλούσε περισσότερο ως εκπρόσωπος τύπου της Ferrari (και κατ’ επέκταση της FISA) παρά ως πρόεδρος της ένωσης τους.

Πάντως η συνάντηση του Bernie Ecclestone με τα άλλα μέλη της FOCA λίγο πριν την πρώτη περίοδο των ελεύθερων δοκιμών είχε σαφώς μεγαλύτερη επιτυχία, με τους συμμετέχοντες να στέλνουν ένα λακωνικό τελεσίγραφο στην FISA: αν οι οδηγοί δεν έπαιρναν πίσω τις άδειες τους, κανένας δεν θα έτρεχε.

Ken Tyrell (Tyrell), Bernie Ecclestone (Brabham) και Jackie Oliver (Arrows) συζητούν τα τεκταινόμενα – Jarama, 1980

Η απάντηση του Balestre ήταν πληρωμένη – και αρνητική, παρά το γεγονός πως ακόμα και η ισπανική αυτοκινητιστική λέσχη (RACE) προσφέρθηκε να πληρώσει τα πρόστιμα. Κάπου εκεί, έγινε φανερό πως λύση δύσκολα θα βρισκόταν, ειδικά από την στιγμή που σε μια συνέντευξη τύπου την ίδια μέρα, ο πρόεδρος της FISA δήλωσε ευθέως ότι «ο κάθε οδηγός πρέπει να πληρώσει ο ίδιος το πρόστιμο του, αλλιώς δεν αγωνίζεται», πετώντας δημόσια το μπαλάκι στην άλλη πλευρά.

Η άλλη πλευρά δεν ενέδωσε, και τα πράγματα έφτασαν σε τέτοιο σημείο που μέχρι και ο Βασιλιάς Juan Carlos (του οποίου ο ξάδερφος ήταν πρόεδρος της RACE – βλ. λήμμα αξιοκρατία, η) απαίτησε να γίνει ο αγώνας, φοβούμενος τυχόν ζημιά της εικόνας της Ισπανίας στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Για να το κάνει, ουσιαστικά παράκαμψε την εθνική ομοσπονδία (FEA), η οποία ήταν το αρμόδιο όργανο της FIA στην Ισπανία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η RACE μυρίστηκε αίμα και μέσω ενός γράμματος στην FIA, επωμίστηκε όλες τις εξουσίες της FEA (!), οι οποίες φυσικά περιλάμβαναν και την διοργάνωση του επικείμενου αγώνα.

Η ισπανική ομοσπονδία αντέδρασε σε (τουλάχιστον) έντονους τόνους, απειλώντας την RACE ότι ο αγώνας θα διεξαγόταν χωρίς την έγκριση της FISA και κατά συνέπεια ως μη-πρωταθληματικός – τουτέστιν, δεν θα ήταν μέρος της σεζόν. Βέβαια, το πρόβλημα (ή η λύση, ανάλογα από ποια πλευρά το βλέπει κανείς) ήταν ότι η FOCA ήθελε…ακριβώς αυτό, αφού ένας αγώνας χωρίς την έγκριση της ομοσπονδίας δεν θα χρειαζόταν και τις άδειες τις οποίες έκδιδε αυτή – και εν προκειμένω δεν ήθελε να δώσει. Προσθέστε και το γεγονός πως η RACE τόσα χρόνια διαπραγματευόταν άμεσα με τον Ecclestone κατά συνέπεια ανεβαίνοντας στο άρμα του, και καταλαβαίνετε που πηγαίνει το πράγμα…

…κάτι που σίγουρα κατάλαβαν οι ομάδες της FISA, όταν η πρώτη περίοδος των ελεύθερων δοκιμών στις οποίες μόνο αυτές έπαιρναν μέρος διακόπηκε, και μέλη της Guardia Civil (ισπανικό σώμα μεταξύ αστυνομίας και στρατού) με παρατεταμένα τα όπλα τους (!) απαίτησαν από αυτές να εκκενώσουν τα γκαράζ τους και να φύγουν από την πίστα.

Ακολούθησε μια σύντομη συνέντευξη τύπου, στην οποία οι Ferrari και Renault ανακοίνωσαν την αποχώρηση τους από το «αντάρτικο» event, με την Alfa Romeo να ακολουθεί πάραυτα – και με την μοναδική ομάδα που «πήδηξε τον φράχτη» να είναι η μικρή Osella, η οποία αν και ταγμένη με την FISA έτρεξε κανονικά τις επόμενες μέρες με το όνομα…του χορηγού της, ως μέτρο για να αποφύγει τυχόν ποινές από την ομοσπονδία.

Τελικά ο αγώνας έγινε όπως προγραμματιζόταν με 22 μονοθέσια, τα οποία φορούσαν τον ίδιο κινητήρα – και τελικά μόλις 6 τερμάτισαν, με την Williams του Alan Jones να βλέπει πρώτη την καρό σημαία.

Αν θέλουμε να κάνουμε μια ιστορική αντιπαραβολή, όπως και ο Ισπανικός Εμφύλιος αποτέλεσε την πρώτη πράξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έτσι και ένας άλλος ισπανικός εμφύλιος σηματοδότησε την αρχή ενός άλλου «πολέμου».


Το δις εξαμαρτείν

Τα μεθεόρτια δεν άργησαν να ξεκινήσουν, με την FIA να διοργανώνει έκτακτη συνέλευση στο Λαγονήσι την επόμενη κιόλας μέρα, όπου ο Balestre επιβεβαίωσε αυτό που ήξεραν πλέον και οι πέτρες: πως ο αγώνας στην Ισπανία δεν ήταν μέρος του πρωταθλήματος. Επιπρόσθετα, απέβαλε και τον εκπρόσωπο της FOCA από την εκτελεστική επιτροπή της F1, δείχνοντας πως η σύγκρουση ήταν κάτι που επιθυμούσε – με τους Ecclestone και Mosley να φεύγουν αμέσως μετά από την ελληνική πρωτεύουσα, βλέποντας πως η παρουσία τους δεν είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο.

Αυτοί που δεν την επιθυμούσαν πάντως ήταν οι χορηγοί των ομάδων, οι οποίοι έβλεπαν τις επενδύσεις τους να διακινδυνεύουν σοβαρά πλέον – και με πρωτοβουλία των μεγαλύτερων εξ αυτών, όπως η Goodyear και η πανταχού παρόν στην F1 Philip Morris (η οποία ας μην ξεχνάμε πατούσε και στις δύο όχθες του ποταμού, όντας χορηγός των McLaren και Ferrari) όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές συναντήθηκαν στα γραφεία της PMI στην Λοζάνη της Ελβετίας (γενέτειρα του Sebastien Loeb και του…Mattia Binotto), με απόντα μόνο τον Balestre, ο οποίος εκπροσωπούνταν από τον ΓΓ της FISA, Yvon Leon.

Το τελευταίο ίσως ήταν ο λόγος που όλες οι πλευρές συμφώνησαν γρήγορα σε λιγότερο δραστικές αλλαγές, με τον Max Mosley να επιχειρεί να θέσει τις επιμέρους ομοσπονδίες προ τετελεσμένου, στέλνοντας τους με fax τους νέους κανόνες…οι οποίοι διέρρευσαν στον τύπο και κατά συνέπεια στον Balestre, ο οποίος εξοργισμένος τους απέρριψε.

Μια εβδομάδα μετά ο Γάλλος συναντήθηκε μυστικά με τις ομάδες της FISA, λέγοντας τους για πρώτη φορά το σχέδιο του: με εξαίρεση την RAC (Royal Automobile Club, διοργανώτρια του Silverstone) και την Βραζιλιάνικη ομοσπονδία, όλες οι άλλες χώρες που ήταν ήδη στο καλεντάρι είχαν συμφωνήσει να διοργανώσει η FISA τους αγώνες τους από την επόμενη σεζόν – με μερικές μάλιστα να δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν τους ένοιαζε η συμμετοχή των ομάδων της FOCA, αφού απλά θα τις αντικαταστούσαν με μονοθέσια F2.

Ecclestone και Balestre εν ώρα ιδιωτικών συζητήσεων

Ο Balestre ουσιαστικά ήθελε να κάνει ακριβώς ότι πήγε να του κάνει ο Mosley: να πιάσει στον ύπνο τους αντιπάλους του και κυρίως να τους φέρει προ τετελεσμένου, αφού από την στιγμή που ο ίδιος είχε πάρει την διοργάνωση όλων σχεδόν των αγώνων, αυτοί δεν θα είχαν άλλη λύση από το να υποκύψουν στα αιτήματα του.

Βέβαια, υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα: όπως είδαμε και πιο πάνω, πολλές φορές οι ομοσπονδίες δεν είχαν λόγο στην διοργάνωση των αγώνων τους, ενώ επίσης ήταν μεγάλο πλήγμα η μη συνεργασία της RAC, καθώς το Silverstone παρέμενε η κοιτίδα του σπορ. Καταλαβαίνοντας πως ακόμα δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για μια τέτοια κίνηση, ο Balestre εξαναγκάστηκε να καθίσει για μια ακόμη φορά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αυτή την φορά στο «δικό του» GP στο Paul Ricard…

…με την συμφωνία πάλι να έρχεται γρήγορα, και τα περιεχόμενα της να είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια με την προηγούμενη: μείωση και όχι απαγόρευση του ground effect, μεγαλύτερη σταθερότητα στους τεχνικούς κανονισμούς, και λιγότερο αποδοτικά ελαστικά (για την εξισορρόπηση του ground effect).

Το πρόβλημα εδώ υπήρχε στην τελευταία πρόταση, την οποία πρότεινε ο Balestre χωρίς την συγκατάθεση των Michelin και Goodyear, οι οποίες προμήθευαν τότε με ελαστικά την F1. Η Goodyear δεν ήταν αρνητική στο πλάνο, αλλά η Michelin (η οποία, αξίζει να σημειωθεί, ακολουθούσε πάντα την γραμμή Balestre) αρνήθηκε από την πρώτη στιγμή να το ακολουθήσει – και κάπως έτσι, βρισκόμασταν πάλι στο σημείο μηδέν.

Βλέποντας πως και οι δυο προσπάθειες είχαν πέσει στο κενό, ο πρόεδρος της FISA θεώρησε ότι τώρα ήταν η ευκαιρία να κάνει την κίνηση ματ – και άμα αυτή πετύχαινε, θα του κέρδιζε σίγουρα τον πόλεμο…


Το μεγάλο σχίσμα

H πρώτη κίνηση του Balestre ήταν να εξασφαλίσει την υποστήριξη τόσο των παραδοσιακών συμμάχων του, όσο και της Ligier, καθώς ο ιδρυτής της Guy Ligier πείστηκε από τον συμπατριώτη του για το ορθό της προσπάθειας και «λιποτάκτησε».

Και όταν αυτή θεωρήθηκε δεδομένη, ο πρόεδρος της FISA έριξε την βόμβα: οι ομάδες έπρεπε να συμφωνήσουν στις αλλαγές που εκείνος ήθελε, αλλιώς απλά δεν θα έπαιρναν μέρος στο επόμενο πρωτάθλημα.

Ήταν μια σοκαριστική εξέλιξη: μέχρι τότε η όποια ισορροπία προερχόταν από το γεγονός πως η ομοσπονδία δεν ήθελε να μείνει χωρίς το 70% του grid της, ενώ η FOCA δεν θα άντεχε χωρίς την παρουσία της Ferrari (η οποία ήταν τυπικά μέλος της) και την αναγνώριση της FIA.

Ο Γάλλος πρόεδρος της τελευταίας πίστευε πως είχε στριμώξει τις ομάδες στην γωνία – και το τελικό χτύπημα δεν ήταν η (ούτως ή άλλως τυπική) απόρριψη των προτάσεων της FOCA, αλλά η επίσημη δημιουργία ενός νέου πρωταθλήματος, του FIA F1 World Championship, το οποίο…είναι αυτό που ξέρουμε σήμερα: περιείχε 14 αγώνες οι οποίοι διεξάγονται υπό τις ίδιες προυποθέσεις, δημιουργία superlicence για την είσοδο οδηγών, και υποχρεωτική συμμετοχή όλων των ομάδων – με τις Ferrari, Alfa Romeo, Renault και Ligier να εισέρχονται με τρία μονοθέσια έκαστος.

Η FOCA βέβαια προετοίμαζε εδώ και χρόνια το ενδεχόμενο να χρειαστεί να διοργανώσει δικό της πρωτάθλημα, μην θέλοντας να μπλέκει άλλο με «ερασιτέχνες που ξέρουν μόνο να πίνουν σαμπάνια», όπως έλεγε ο Frank Williams – και η κίνηση της FIA τους έδωσε λόγο να πατήσουν το κουμπί…

…και μερικές μέρες αργότερα, το World Professional Drivers Championship με διάρκεια 15 αγώνων ήταν γεγονός, με το Motorsport Magazine να παίρνει την αποκλειστικότητα της είδησης όταν ο Ecclestone τους έδωσε τα πλάνα του νέου εγχειρήματος μέσα σε ένα…καθαριστήριο. Επιπρόσθετα, η επίσημη παρουσίαση του πρωταθλήματος έγινε στο ξενοδοχείο Crillon του Παρισιού, το οποίο (μάλλον όχι τυχαία) ήταν…μερικά μέτρα μακριά από τα γραφεία της FIA.

Από αριστερά: Frank Williams, Colin Chapman, Max Mosley, Bernie Ecclestone, Ken Tyrell και ο Emerson Fittipaldi – Παρίσι, 1980

Τα προβλήματα όμως δεν άργησαν να φανούν, και ήταν πολύ πρακτικά: ούτε ένας, ούτε δυο, αλλά οχτώ αγώνες βρισκόντουσαν και στα δύο καλεντάρια, και από την στιγμή που ο Balestre δήλωνε χωρίς περιστροφές πως όποια χώρα συνεργαζόταν με την FOCA θα έχανε την υποστήριξη της FIA σε όλα τα επίπεδα (οδηγοί, σιρκουί, ομοσπονδίες), δεν χρειαζόταν και πολύ σκέψη για το τι θα επέλεγαν οι διοργανωτές…

…και αυτό ήταν κάτι που δεν είχε προβλέψει o Ecclestone – μπορεί να είχαν σαφώς καλύτερη τεχνογνωσία από τους «ερασιτέχνες» της FIA για το πως διοργανώνεται ένα τριήμερο, αλλά δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση τόσες ομοσπονδίες να διακινδυνέψουν την σχέση τους με την FIA (και κυρίως τις χορηγίες αυτής). Ηττημένος, ο Bernie μετέφερε μια πρόταση συμφιλίωσης στον Balestre, αλλά ο Γάλλος ήταν σίγουρος πλέον για την νίκη του και την αρνήθηκε – προφανώς θέλοντας να εξαλείψει και την παραμικρή εξουσία της FOCA πάνω στο σπορ.

Η τελευταία ανακοίνωσε πως θα έπαιρνε μέρος στα πρώτα 3 GP της FISA αλλά με τους κανόνες του 1980, ο Balestre προφανώς ήταν με το…κουμπί στο χέρι για να αποκλείσει τα μονοθέσια τους με το που έβγαιναν από τα πιτς, και η κατάσταση έμοιαζε περισσότερο με φαρσοκωμωδία – με την λύση τελικά να έρχεται από το πιο απίθανο πρόσωπο…


Κάτι παχιές αγελάδες

Ενώ τα πράγματα πήγαιναν ολοταχώς για διάσπαση, οι Ecclestone-Mosley δέχτηκαν στα μέσα Γενάρη του 1981 ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από τον Enzo Ferrari, ο οποίος τους καλούσε στο Maranello για να διαπραγματευτούν.

Η λογική πίσω από αυτό είναι απλή: μπορεί ο Γέρος να ήταν ιδεολογικά αντίθετος στις ομάδες της FOCA, αλλά είχε καταλάβει πως ένα διπλό πρωτάθλημα θα έκανε μόνο κακό στο motorsport γενικά – και κυρίως στον ίδιο και την εταιρία του, αφού η Ferrari ανέκαθεν χρησιμοποιεί την Formula 1 ως μέσο διαφήμισης/ενδυνάμωσης του brand της, παρά για μηχανολογικούς ή/και άλλους λόγους.

Συνεπώς, η εκεχειρία ήταν προς όφελος του – και μέσα σε μερικές μέρες, όλες οι πλευρές ήρθαν σε συμφωνία, διαμοιράζοντας ουσιαστικά τις αρμοδιότητες: η FISA διοργάνωνε το σπορ, αλλά η FOCA διαχειριζόταν όλα τα εμπορικά θέματα αυτού. Ακόμα και έτσι, ο Balestre δεν ήθελε να ακούει για οποιαδήποτε συνεργασία, θεωρώντας πως ακόμα και αν υπήρχε συμφωνία, η FOCA δεν είχε το κεφάλαιο για να διοργανώσει ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, επίσημο ή όχι.

Μερικές μέρες μετά, τον διέψευσαν πανηγυρικά: με την FISA να έχει αναγκαστεί να αναβάλλει τον πρώτο  αγώνα της χρονιάς στην Αργεντινή και καπάκι να επιλέγει την μεταφορά του Νοτιοαφρικανικόυ GP τον Απρίλη, οι διοργανωτές «κλώτσησαν» στο τελευταίο ελέω καιρού και η FOCA έδρασε γρήγορα και αποτελεσματικά, βλέποντας ότι ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να δείξουν πως μπορούν να διοργανώσουν ένα αγώνα σε αντίθεση με την ομοσπονδία – και στις 7 Φεβρουαρίου 1981, ένα πλήρως αγγλικό grid (με την εξαίρεση της γερμανικής ATS) έτρεξε στο Kyalami, σε έναν αγώνα ο οποίος ήταν εξ’ ολοκλήρου υπόθεση της FOCA και τυπικά επονομάστηκε «Formula Libre».

Το grid του αγώνα «Formula Libre» – Kyalami, 1981

Αξίζει να αναφέρουμε το πως ο ιδρυτής της Lotus Colin Chapman βρήκε την παραπάνω ιδέα: ευρισκόμενος στις χειμερινές διακοπές του στην Αυστρία παρέα με τον Max Mosley, πρόσεξε τυχαία μια τοιχογραφία η οποία έδειχνε δυο άντρες να ζωγραφίζουν μια αγελάδα. Μια σερβιτόρα του εξήγησε πως σε καιρούς πολιορκίας στον Μεσαίωνα, οι χωρικοί ζωγράφιζαν μια αγελάδα σε διαφορετικό σημείο κάθε μέρα για να ξεγελάσουν τους επιτιθέμενους ότι έχουν φαγητό. Κάπως έτσι, ο Mosley πήρε την ιδέα να κάνει το ίδιο αλλά με όρους Formula 1, παρά το γεγονός πως η πρώτη αντίδραση του Bernie όταν άκουσε την ιδέα του ήταν να τον ρωτήσει αν ήταν μεθυσμένος!

Και πραγματικά, ο αγώνας στο Kyalami δεν ήταν τίποτε άλλο από μια μεγαλοπρεπή μπλόφα: ακόμα και τα ελαστικά Avon που προμηθεύτηκαν οι ομάδες (με την Goodyear να μην θέλει να ακούει για F1 και την Michelin σταθερά στο άρμα του Balestre) προέρχονταν…από μια αποθήκη του Bernie, με τις πινακίδες Goodyear στις εξέδρες να έχουν μικρή σημασία.

Υπήρχαν και άλλα προβλήματα: πέρα από την απουσία προμηθευτή ελαστικών, η FOCA ξόδεψε και το τελευταίο σεντ που είχε στην διοργάνωση του αγώνα, σε σημείο που ήταν σίγουρο πως ούτε κατά διάνοια θα κατάφερναν να κάνουν τον επόμενο, πόσο μάλλον ένα ολόκληρο πρωτάθλημα.

Ήταν πάντως μια καθόλα επιτυχημένη μπλόφα σε παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη: και κρίνοντας από το γεγονός ότι ο διοργανωτής του επόμενου αγώνα της FIA στο Long Beach πήρε το μέρος της FOCA, είχε πετύχει τον στόχο της και με το παραπάνω.

Ο πρόεδρος της FIA δεν είχε κάποιο σχέδιο πέρα από την ματαίωση του αγώνα, μέχρι που η Renault δήλωσε πως λόγω της αμερικανικής θυγατρικής της…έπρεπε να τρέξει εκεί, και την Ferrari να ακολουθεί αμέσως μετά. Αξίζει να σταθούμε στο πόσο μεγάλο γεγονός ήταν αυτό: η Renault αποτελούσε εξ’ ολοκλήρου γαλλική προσπάθεια από τα ελαστικά (Michelin) μέχρι το λιπαντικό (Elf), και σε αντίθεση με την Ferrari, δεν είχε δείξει δείγματα…αποστάτη, στηρίζοντας πιστά τον ομοεθνή πρόεδρο της FISA.

Βλέποντας τόσο την πιο σημαντική του ομάδα (Ferrari) όσο και την αγαπημένη του (Renault) να μην τον στηρίζουν πια, ο Balestre δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποχωρήσει – παρά το άγνωστο σε αυτόν γεγονός πως άμα περίμενε μερικές εβδομάδες, η FOCA θα είχε ξεμείνει τελείως από κεφάλαιο και δεν θα υπήρχε περίπτωση να διοργανώσει αγώνα.

Η τελευταία του απαίτηση ήταν μια: να μην πάρει ο Ferrari όλη την δόξα μέσω της ονομασίας της συμφωνίας, και αντιθέτως αυτή να ονομαστεί από την πλατεία στην οποία στεγάζονταν τα κεντρικά της FIA. Για 3 εβδομάδες, οι Mosley και Marco Piccinini (δεξί χέρι του Enzo) κλείστηκαν σε ένα κτήριο στο Παρίσι, δημιουργώντας την βάση του σπορ όπως την ξέρουμε σήμερα: η FOCA/Ecclestone θα διαχειριζόταν όλα τα εμπορικά θέματα και η FIA τα οργανωτικά, με μια επιτροπή των δυο τους να θέτει τους κανόνες και την αλλαγή αυτών.

Max Mosley, Bernie Ecclestone και Marco Piccinini

Και κάπως έτσι, παρουσιάστηκε επίσημα στα γραφεία της FIA στην πλατεία Concorde του Παρισιού το…Concorde Agreement: μια συμφωνία της οποίας η ουσία μέχρι σήμερα παραμένει η ίδια παρά τις πολλαπλές αναθεωρήσεις, και αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Formula 1 – χωρίς αυτή, δεν ξεκινάνε ούτε τα φορτηγά που πάνε στην πίστα…

Σε ένα αγγελικά πλασμένο κόσμο, κάπου εδώ πέρα θα μιλάγαμε για το σταμάτημα των εχθροπραξιών, αφού και οι δυο πλευρές πήραν αυτό που ήθελαν. Η F1 όμως, δεν είναι σε καμία περίπτωση έτσι –  η συμφωνία απλά οριοθετούσε τις αρμοδιότητες κάθε πλευράς, και σε καμία περίπτωση την δύναμη αυτών, την οποία φυσιολογικά κοίταζαν να αυξήσουν…

Μιας και πιάσαμε τους ιστορικούς παραλληλισμούς πιο πριν, ας τελειώσουμε με έναν: η συμφωνία Ομονοίας (όπως είναι το επίσημο – αλλά και απίστευτα ειρωνικό για ένα σπορ που οι διχόνοιες είναι στην ημερήσια διάταξη – όνομα της) δεν σήμανε το τέλος των εχθροπραξιών, αλλά απλά την οριοθέτηση αυτών και την «δημόσια ειρήνη», όπως και το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ δεν σήμαινε πως η ναζιστική Γερμανία δεν θα επιτιθόταν στην ΕΣΣΔ, απλά πως θα το έκανε αργότερα με άλλους όρους…

Γιώργος Τσιάκαλος

Η πρώτη του ανάμνηση από Formula 1 είναι να ρωτάει το 2003 αποσβολωμένος τον πατέρα του γιατί ο Barrichello δεν πήρε το πρωτάθλημα αν και κέρδισε στον τελευταίο αγώνα - και μετά από κάποιες αναγκαίες εξηγήσεις μετά, άρχισε το κόλλημα... Θα τον βρείτε να ποστάρει μεγάλα και δυσανάγνωστα κείμενα στο f1racingnews.gr και να (προσπαθεί να) ταλαιπωρεί κόσμο στο twitter.

F1RACINGNEWS