1994 – Μέρος πέμπτο: Hill-Schumacher: Δύο γαϊδουριών άχυρα

Προοίμιο – Imola (1) – Imola (2) – Benetton (1) – Benetton (2) – Schumi vs Hill – Επίλογος

Σε καθαρά οδηγικό επίπεδο, η σεζόν του 1994 χωρίζεται πρακτικά στα δύο: το πρώτο μισό ανήκει στον Michael Schumacher και το δεύτερο στον Damon Hill – δυο οδηγοί που μάλλον δεν περίμεναν να βρίσκονται σε αυτή την θέση πριν την έναρξη της χρονιάς.

Από την μια, ο Schumacher ακόμα «ερχόταν»: μετά από την θεότρελη ιστορία της πρώτης του εμφάνισης στην Jordan και της μετέπειτα υπογραφής του στην Benetton (η οποία περιλαμβάνει μια επίθεση με βιτριόλι, έναν γύρο στο Spa με ποδήλατο για να μάθει την πίστα (!) και την ακύρωση του συμβολαίου του εξαιτίας μιας και μόνο λέξης, μεταξύ άλλων) ήταν φανερό πως ο Γερμανός ήταν το next big thing της Formula 1, αν και η ομάδα του δεν ήταν ακόμα έτοιμη για πρωταθλητισμό, σύμφωνα με τους δημοσιογράφους.

Από την άλλη, ο Damon Hill βρέθηκε και αυτός κατά τύχη στην Williams, όταν ο Patrese έφυγε ξαφνικά για την Benetton – μπορεί να ήταν γιος του μεγάλου Graham, αλλά όντας (μέτριος) μοτοσυκλετιστής, οδήγησε πρώτη φορά μονοθέσιο στα 24 και επιλέχτηκε ως συνοδηγός του Prost το 1993 λόγω της πρότερης καλής σχέσης του με την Williams, όπως και του γεγονότος ότι σαν test driver είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα με το μονοθέσιο και το ήξερε πολύ καλά – θέση που θα κρατούσε και το 1994.

(Επίσης, ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι δίπλα του στο γκαράζ είχε τους Prost/Senna, οι οποίοι σε εκείνο το στάδιο της καριέρας τους δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση έναν ανταγωνιστικό ή/και απρόβλεπτο teammate.)

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα περίμενε κάποιος: οι τραγικοί θάνατοι του Ratzenberger και του Senna ταρακούνησαν την F1 στα θεμέλια της, αλλά επίσης άλλαξαν την ιεραρχία σε μια από τις κυρίαρχες ομάδες του σπορ.

Από το πουθενά, ο Hill έπρεπε να ηγηθεί μιας ομάδας σε κατάσταση σοκ και όχι μόνο με ένα πιθανόν επικίνδυνο μονοθέσιο, αλλά ιδιαίτερα μιας ομάδας η οποία σε κανένα σημείο της χρονιάς δεν πίστεψε σε εκείνον.

damon hill

Μπορεί όπως είδαμε στο προηγούμενο μέρος ο Βρετανός να έφτασε σε απόσταση αναπνοής από τον τίτλο λόγω μερικών παράξενων τιμωριών του Schumacher, αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός πως έδειξε τεράστια ψυχική δύναμη ηγούμενος μιας ομάδας πρωταθλητισμού – παρά το γεγονός πως μέχρι τότε είχε 3 νίκες καριέρας εκ των οποίων οι δύο ήταν από λάθη αντιπάλων…

Πουθενά πάντως δεν φαινόταν περισσότερο η γνώμη των Williams-Head για τον Hill από το οικονομικό σκέλος: το συμβόλαιο του ήταν επέκταση αυτού που είχε υπογράψει ως τρίτος οδηγός το 1991, χωρίς καν με εγγυημένη την θέση του σε κάθε αγώνα, ενώ η αμοιβή του ήταν πολύ μικρή για top ομάδα – μόλις 400.000£ τον χρόνο.

(Και επειδή πρέπει να γίνει μια αναπόφευκτη σύγκριση, ο Nigel Mansell, ο οποίος – μετά από προτροπή ή καλύτερα απόφαση του Ecclestone – ερχόταν για guest εμφανίσεις στην Williams όταν του επέτρεπε το πρόγραμμα του IndyCar, έπαιρνε 900.000£ ανά αγώνα – δηλαδή έβγαζε τα διπλά σε 2 ώρες από όσα ο ομόσταυλος του σε ολόκληρη σεζόν!)

Στην άλλη πλευρά του paddock, o Schumacher ήταν σε αναβρασμό: ένας τίτλος που φαινόταν να γίνεται χαλαρά δικός του ξαφνικά ήταν διεκδικήσιμος, με τον ίδιο να νιώθει προδομένος από τους χειρισμούς της ομάδας του – για αυτό και μετά τις τιμωρίες ο ατζέντης του αρχικά ανακοίνωνε δημόσια πως ο πελάτης του είναι πλέον ελεύθερος, αλλά τελικά απλώς «έκοψε» τον τελευταίο χρόνο από το συμβόλαιο του που έτρεχε μέχρι το 1996, ξέροντας ότι και ο Schumacher ήθελε πλέον να φύγει αλλά και πως όλο το πάνω μέρος του grid θα σφαζόταν για χάρη του.

(Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι, κανένας δεν είπε στον Γερμανό να αρχίσει τα προσπεράσματα στον γύρο σχηματισμού, ειδικά σε Βρετανό οδηγό με βρετανικό μονοθέσιο στο Silverstone…)

Ήταν ήδη φανερό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο Schumacher – σε μεγάλο βαθμό λόγω του νέου του status ως #1 στο σπορ – είχε μεγαλώσει πολύ για μια ομάδα όπως η Benetton, και οι δηλώσεις του ήταν στο ίδιο μήκος κύματος: «άμα βρεθεί ότι η ομάδα μου έκανε κάτι παράνομο, εννοείται δεν θα ήθελα να ήμουν μέρος της», δήλωνε διαμέσου του αποκλεισμού του στο γερμανικό περιοδικό Focus.

Αυτό δεν σήμαινε όμως ότι δεν είχε την πλήρη στήριξη της ομάδας του – κάτι που κανείς δεν μπορούσε να πει για τον Hill.

Το παραπάνω σε ένα βαθμό δικαιολογείται και από το σοκ της Imola το οποίο επηρέασε το σύνολο του οργανισμού της Williams, αλλά μπαίνοντας στην τελική ευθεία της σεζόν υπήρχε η αίσθηση πως ούτε η ίδια η Williams δεν πίστευε στις ικανότητες του, σε σημείο που όταν ο Damon μερικούς αγώνες πριν το τέλος ζήτησε απολύτως φυσικά να πάρει τον αρχιμηχανικό της ομάδας του στο δικό του μονοθέσιο (ως διεκδικητής του τίτλου) αντί σε αυτό των Mansell/Coulthard, ο Head τον κατηγόρησε πως τα μυαλά του πήραν αέρα και πως χαλούσε το κλίμα στην ομάδα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Schumacher με προφανή σκοπό να αποδιοργανώσει τον αντίπαλο του (και σε μια «τυπική macho συμπεριφορά F1» όπως είπε και ο δημοσιογράφος James Allen), ξεκίνησε το θάψιμο στα media – και όχι με φτυάρι, αλλά εκσκαφέα: «…από την πλευρά του Hill υπήρχαν διάφορες κατηγορίες για την παρανομία μας, και κάθε φορά που η FIA μας έβγαζε εντάξει έβρισκαν κάτι άλλο […] μπορεί να φαίνεται σαν Βρετανός gentleman, αλλά στα δύσκολα καταλαβαίνεις τους ανθρώπους […] δεν με έχει κερδίσει σε κανέναν αγώνα φέτος χωρίς εξωτερική βοήθεια, είναι ένας ανθρωπάκος (little man) που πήρε την θέση του #1 οδηγού χωρίς να την αξίζει

hill schumacher

Ειδικά η τελευταία πρόταση, μετά και από τις τραγικές συνθήκες που οδήγησαν στην «αναβάθμιση» του Hill, είναι τουλάχιστον απρεπής, αν όχι αναίσθητη. Το (αδιαμφισβήτητο) γεγονός πως ο νεαρός τότε Γερμανός δεν είχε ποτέ βρεθεί σε τέτοια θέση και συνεπώς είχε πρόβλημα στην διαχείριση της, δεν αποτελεί δικαιολογία – ακόμα και στα πλαίσια των mind games που τότε ήταν νόμος στο σπορ, ο Schumacher ξεπέρασε τα όρια.

Η απάντηση του Hill ήταν σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος: «…δεν θα προσπαθήσω να μειώσω το πρωτάθλημα μειώνοντας τον ανταγωνισμό μου, το θεωρώ στενάχωρο» και κάπως έτσι, παγιώθηκε η εικόνα στα media: ο Βρετανός gentleman εναντίον του εριστικού Γερμανού.

«[οι παραπάνω δηλώσεις τους] ήταν μια βολική μάχη δημιουργημένη από τα media για εμάς, σαν παντομίμα. Κάποιες φορές σκεφτόμουν πως είχε πλάκα να παίζαμε τον καλό και τον κακό, αλλά τώρα καταλαβαίνω πως πάλεψα με τον λάθος άνθρωπο», είπε ο Damon Hill στην αυτοβιογραφία του, και έχει δίκιο: ιστορικά στην F1, τα βρετανικά media πάντα ψάχνουν τον εχθρό, είτε αυτός είναι ο Senna που δεν άφησε τον Derek Warwick να πάρει την θέση στην Lotus, είτε ο Schumacher επειδή μιλάει άσχημα για τον Hill, είτε μελλοντικά ο Alonso επειδή κόντραρε τον Hamilton.

(Πρέπει να πωληθούν αντίτυπα, σωστά;)

Πέρα από αυτή την – σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη – κόντρα, στην πίστα τα πράγματα πήγαιναν ξεκάθαρα προς την μια μεριά: μπορεί ο Hill να κέρδισε όλους τους αγώνες από τους οποίους ο αντίπαλος του απουσίαζε/αποκλείστηκε (Silverstone, Spa, Monza, Estoril) και να μείωνε στον μόλις ένα βαθμό την διαφορά, αλλά στον επόμενο αγώνα στην Jerez ο Schumacher τερμάτισε 24,6 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Hill, τονίζοντας σε όλους τους εμπλεκομένους το μοιραίο: σε κανονική μάχη κατά την διάρκεια της χρονιάς, ο Damon δεν είχε καταφέρει ακόμα να τον νικήσει.

(Απαραίτητη λεπτομέρεια: ο δείκτης καυσίμου της Williams ήταν σε άθλια κατάσταση, δείχνοντας λάθος μετρήσεις κατά την διάρκεια του πρώτου ανεφοδιασμού για τον Hill – και πηγαίνοντας να διορθώσουν το λάθος, οι ιθύνοντες της αγγλικής ομάδας έκαναν ακόμα ένα, βάζοντας του 30 λίτρα παραπάνω από όσο έπρεπε. Ούτως ή άλλως η καλύτερη στρατηγική της Benetton θα έδινε την νίκη στον Schumacher, απλά η κατάσταση έκανε τον Hill να φαίνεται ανίκανος.)

Πηγαίνοντας στην Suzuka για τον προτελευταίο αγώνα της σεζόν, τα πράγματα ήταν απλά: με νίκη του Schumacher και τον Hill από τρίτο και κάτω, το πρωτάθλημα τελείωνε εκεί. Βάσει των δημοσιογράφων αλλά και της ίδιας της Williams, κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, σε σημείο που ο manager του Schumacher Willi Weber, είχε τυπώσει ντουζίνες μπλουζάκια για την απονομή (!) και οι Frank Williams-Patrick Head είχανε χάσει κάθε ελπίδα και δεν μιλάγανε καν στον Hill, ο οποίος ένιωθε ότι «πλέον έπρεπε να παλέψω με τον μελλοντικά πιο επιτυχημένο πιλότο όλων των εποχών έχοντας το ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη μου (σ.σ. από την ίδια του την ομάδα)».

To λογικό σε αυτή την περίσταση θα ήταν μια ακόμα νίκη του Schumacher, ειδικά από την στιγμή που η κατάσταση στην πίστα ήταν (επιεικώς) επικίνδυνη, με καταρρακτώδη βροχή και ισχυρούς ανέμους. Safety car υπήρχε τότε στην Formula 1, αλλά η ιδέα της εκκίνησης με αυτό σίγουρα όχι – και τα πολλαπλά ατυχήματα κατά την διάρκεια της σεζόν δεν άλλαξαν την θέληση της FIA να ξεκινήσει κανονικά το GP.

Συνεπώς, υπό τραγικές συνθήκες και με μονοθέσια να εγκαταλείπουν αριστερά και δεξιά (10 σε 15 γύρους!), οι Schumacher και Hill συνέχισαν την μάχη τους στις πρώτες δύο θέσεις, με τον δεύτερο να νιώθει «λες και μια μάνικα έριχνε νερό στο μονοθέσιο μου. Ήξερα πως άμα χάσω επαφή με το κόκκινο φωτάκι στο πίσω μέρος της Benetton, το παιχνίδι θα τελείωνε. Μπροστά μου, ο Michael έκανε μια από τις καλύτερες επιδείξεις οδηγικής ικανότητας που έχω δει στην ζωή μου […] και εγώ ήξερα πως επίσης έπρεπε να οδηγήσω καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη φορά στην ζωή μου – και το έκανα, μέχρι που στον 15ο γύρο μας φώναξαν στα pits λόγω κόκκινης σημαίας

Η πολύωρη διακοπή σήμαινε πως θα χρησιμοποιούνταν ένα σύστημα on aggregate: εφόσον ο Schumacher ήταν 6,8 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Hill όταν έπεσε η κόκκινη σημαία, αυτός ο χρόνος θα προστεθεί στην διαφορά μεταξύ τους στο τέλος του αγώνα.

Τουτέστιν, ο Γερμανός δεν χρειαζόταν καν να είναι μπροστά από τον αντίπαλο του για να νικήσει, αρκεί να τερμάτιζε λιγότερο από 6,8 δευτερόλεπτα πίσω του: και όταν έμεναν 10 γύροι για το τέλος και έβγαινε από τα pits μετά το δεύτερο pitstop του (ο Hill είχε κάνει ένα), ήξερε πως μαζεύοντας τα μισά από τα 12 δευτερόλεπτα που τους χώριζαν, θα έπαιρνε την νίκη.

Κανείς δεν λογάριαζε τον Hill, ο οποίος ήταν μπροστά με φθαρμένα ελαστικά και κουρασμένος από την υπερπροσπάθεια του. «Ήξερα πως άμα δεν έβρισκα το κάτι παραπάνω, ο Michael θα ήταν νικητής» ανέφερε στην αυτοβιογραφία του ο πρωταθλητής του 1996, «και μπαίνοντας στο τελευταίο γύρο ξέροντας ότι ήθελε μόλις 2 δευτερόλεπτα για να με προσπεράσει, κοίταξα στον ουρανό και είπα «Ayrton, άμα είσαι εκεί πάνω, θα μπορούσα να πάρω λίγη βοήθεια τώρα». Δεν ξέρω αν με άκουσε, αλλά από την πρώτη στροφή μέχρι την φουρκέτα στο μέσο του γύρου, οδήγησα σε ένα επίπεδο που δεν θα ξαναοδηγούσα ποτέ – ένιωθα λες και απλά ήμουν θεατής, δεν καταλάβαινα τι έκανα

Στην τελική καταμέτρηση, ο πίνακας έγραφε «Damon Hill +10.100 Michael Schumacher» – παρά την προσπάθεια του δεύτερου, ο Hill έκανε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα με τελειωμένα ελαστικά (!), στην αδιαμφισβήτητα καλύτερη στιγμή του ως οδηγός. Κάπως έτσι, οι μπλούζες με το «Michael Schumacher 1994 World Champion» έμειναν στο συρτάρι, και η διαφορά είχε εκμηδενιστεί στον ένα βαθμό, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

schumacher hill suzuka

Δεν μπορεί να αγνοηθεί η σημασία που είχε αυτό το αποτέλεσμα στην μάχη του τίτλου – όχι μόνο βαθμολογικά (με εναλλαγή θέσεων ο Schumacher θα ήταν 9 βαθμούς μπροστά και ο Hill θα κυνηγούσε ένα θαύμα) αλλά κυρίως ψυχολογικά: για πρώτη φορά μέσα στην χρονιά, ο Damon Hill οδήγησε σε ένα επίπεδο το οποίο όχι μόνο του επέτρεψε να νικήσει τον Schumacher, αλλά κυρίως έδειξε σε όλους τους ενδιαφερόμενους πως δεν θα κατέθετε τα όπλα τόσο εύκολα.

Οι ενδιαφερόμενοι περιλαμβάνουν τόσο τον αντίπαλο του, ο οποίος ήταν αποσβολωμένος στο podium (και άτομα του περιβάλλοντος του είπανε μεταγενέστερα πως αυτό το αποτέλεσμα τον χτύπησε πολύ ψυχολογικά), αλλά σε μεγάλο βαθμό και την ίδια του την ομάδα.

Πλέον, ο Hill δεν ήταν στην μάχη του τίτλου «από το παράθυρο», αλλά είχε πολύ καλές πιθανότητες και από πίσω του μια ομάδα η οποία είχε ξαναβρεθεί σε αυτή την θέση πολλές φορές (σε αντίθεση με την Benetton) και κοτζάμ Nigel Mansell να του λέει πως θα τον βοηθούσε όσο μπορεί.

Ο Il Leone έκανε ακριβώς αυτό στην εκκίνηση του τελευταίου αγώνα στην Αδελαΐδα: μπορεί να ξεκινούσε στην pole με τον teammate του τρίτο και τον Schumacher ανάμεσα, αλλά με το που έσβησαν τα κόκκινα φώτα έκανε στην άκρη – και ξεκίνησε μια επανάληψη της Aida: η Benetton μπροστά, μια Williams σε απόσταση αναπνοής, και όλοι οι υπόλοιποι ένα επίπεδο κάτω…

…μέχρι τον 36ο γύρο, όπου έγινε αυτό το ατύχημα.

schumacher hill adelaide

(Όσο αφορά την ανάλυση της σύγκρουσης, ο Sir Jackie Stewart τα λέει ωραία εδώ πέρα – χρόνια μετά, ο Hill δήλωσε πως “άμα ήμουν πιο έξυπνος, απλά θα περίμενα μια στροφή και θα τον χαιρέταγα όταν εγκατέλειπε”)

Και πραγματικά, πέρα από τα όποια ερωτηματικά για το αν ο Γερμανός κοίταγε τους καθρέφτες του ή πόσο “τραυματισμένο” ήταν το μονοθέσιο του ή εάν ήταν νόμιμο να πάρει μια τέτοια γραμμή ενώ ο Hill είχε ήδη “λοκάρει” σε ένα κενό που ολοένα και γινόταν μικρότερο, μια από τις λίγες σταθερές είναι πως εάν ο Damon Hill περίμενε μια στροφή, αυτή την στιγμή θα γράφαμε για τον δις παγκόσμιο Βρετανό (και έναν συμπατριώτη του που θα ήθελε να μείνει μόνος στην κορυφή των τίτλων από φέτος).

Και όσο για το γιατί δεν υπήρξε καμιά έρευνα/απόφαση/τιμωρία, υπάρχουν μερικές πολύ απλές εξηγήσεις: από την στιγμή που ο Prost το 1989 (και πόσο μάλλον ο Senna την επόμενη χρονιά) κράτησαν τα πρωταθλήματα τους, θα ήταν ανεδαφικό να περίμενε κάποιος να διωχθεί ο Schumacher για ένα σαφώς πιο ήπιο περιστατικό.

Ίσως να υπήρχε μια κάποια απόφαση εάν η Williams έκανε ένσταση έναντι της τελικής βαθμολογίας, αλλά οι ιθύνοντες στο Grove αποφάσισαν να μην κυνηγήσουν νομικά την Benetton “από σεβασμό στον Ayrton Senna” – αν και η επικείμενη δίκη για τον θάνατο του πιθανώς να απέτρεψε την Williams από το να χωρέσει δυο καρπούζια σε μια μασχάλη.

Τελικά όμως, η απόφαση ήταν στα χέρια του Max Mosley ο οποίος δεν έκανε τίποτα, για τον απλούστατο λόγο πως το dream scenario του είχε πραγματοποιηθεί: το νέο του αστέρι ήταν πρωταθλητής και έπαιρνε όλη την δόξα, ενώ ο αντίπαλος του δεν κέρδισε το Κατασκευαστών και το όνομα του είχε χάσει πολλή από την αξιοπιστία του.

Ανακεφαλαιώνοντας :

Στην δεξιά γωνία, ο Michael Schumacher: το παρόν και πολύ περισσότερο το μέλλον της Formula 1, εντός πίστας είχε 8 νίκες σε 11 αγώνες – αλλά εκτός αυτής είχε άσχημες δηλώσεις, αμφιλεγόμενα mind games και ακόμα πιο αμφιλεγόμενο, αν όχι παράνομο μονοθέσιο.

Στην αριστερή, ο Damon Hill: σήκωσε στους ώμους του το βάρος μιας ομάδας που ώρες ώρες συμπεριφερόταν σαν να μην τον ήθελε καν, και εκμεταλλεύτηκε πλήρως την απουσία του αντιπάλου του – αλλά αυτή η απουσία ήρθε μέσω αμφιλεγόμενων τιμωριών, προϊόν «πολέμου» στα παρασκήνια και όχι στην πίστα.

Και το ρίνγκ; Ένα μπάχαλο: αλλαγές κανονισμών χωρίς στάλα λογικής, μετά αλλαγές-εξπρές σε πίστες και μονοθέσια, κρυμμένα βοηθήματα σε λογισμικά, απειλές, φίλτρα καυσίμου που αφαιρούνται, προσωπική βεντέτα ομοσπονδίας-διευθυντών ομάδων, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, τιμωρίες-φάντασμα για την ικανοποίηση χορηγών και θεατών, αγώνες υπό άθλιες καιρικές συνθήκες, πρωταθλήματα που κρίνονται από συγκρούσεις – και το χειρότερο, δυο θάνατοι και τουλάχιστον τέσσερα σοβαρότατα ατυχήματα.

Υπήρχε περίπτωση να τελειώσει κάπως αλλιώς;
Στο επόμενο μέρος: από τον Schumacher μέχρι τον Hill και από την Benetton μέχρι την ίδια την Formula 1, εξετάζουμε πως τα γεγονότα του 1994 επηρέασαν τους πρωταγωνιστές του…

Γιώργος Τσιάκαλος

Η πρώτη του ανάμνηση από Formula 1 είναι να ρωτάει το 2003 αποσβολωμένος τον πατέρα του γιατί ο Barrichello δεν πήρε το πρωτάθλημα αν και κέρδισε στον τελευταίο αγώνα - και μετά από κάποιες αναγκαίες εξηγήσεις μετά, άρχισε το κόλλημα... Θα τον βρείτε να ποστάρει μεγάλα και δυσανάγνωστα κείμενα στο f1racingnews.gr και να (προσπαθεί να) ταλαιπωρεί κόσμο στο twitter.

F1RACINGNEWS